{Co-fic CNN Snoww&bonussen} =SF= Forever with you 3/3 =END=

posted on 03 Mar 2013 00:07 by bonussen in CoFiction
Title: [SF] Forever with you
Part : 3/3 =END=
Author: Snoww&bonussen
Paring: Channuneo
Rate: NC+
--------------------------------------

 



ฉันจะอยู่ข้างเธอเสมอ...Forever with you.


ร่างสูงเพียงโน้มใบหน้าข้างพวงแก้มใส เป่าไอลมร้อนข้างใบหูที่ขึ้นสีจัด “ถ้าโดนจับได้ว่ากำลังมีอะไรกันบนเครื่องบินจะโดนพาดโทษแบบไหนกันนะ” ลิ้นชื้นทำเพียงแค่แตะสะกิดติ่งหูเล็กเพื่อกลั่นแกล้ง ในขณะที่สะโพกหนายังไม่ยอมหยุดจังหวะเคลื่อนไหวสอดแทรก

“คุณค่ะ” บานประตูถูกเคาะเพียงเบาๆรัวถี่ “เป็นอะไรหรือเปล่าค่ะคุณ”

การกลั่นแกล้งที่ทำให้ร่างเล็กได้แต่ปรายมองเคืองๆ ก่อนที่มือหนาจะค่อยๆ ผละออกจากเรียวปากอิ่มช้าๆ จนจุนโฮทำได้เพียงขบเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อเก็บกลั้นเสียงไว้

เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นอีกครั้ง ทำให้ร่างบางตกใจเล็กน้อย ขณะที่ร่างสูงเพียงยกยิ้มหวานเฝ้ารอดูการลนลานของเขาอย่างพอใจ

“..ม-ไม่สบาย อย่าเพิ่งยุ่งได้มั้ย” เสียงหวานสั่นเล็กน้อย แม้จุนโฮพยายามจะปรับเสียงให้เป็นปกติ “เพราะเจ้าบ้า..ห่วยแตกบางคน..”

“ให้ตามหมอหรือต้องการความช่วยเหลืออะไรหรือเปล่าค่ะ” เสียงด้านนอกเอ่ยถามด้วยความห่วงใย

“บอกว่าอย่ายุ่ง!” คนตัวเล็กขึ้นเสียงทันทีที่มองเห็นร่างสูงดูจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษกับเรื่องทั้งหมด

“ข-ขอโทษค่ะ งั้นถ้าต้องการความช่วยเหลืออะไรตะโกนเรียกได้เลยนะค่ะ”

“อย่ายุ่งจริงเหรอครับ” ร่างสูงกระซิบล้อเลียนเพียงเบาๆ ก่อนกดแทรกความเป็นชายเข้าไปจนลึกสุด

ร่างเล็กบิดเร้า เกร็งขืนปลายเท้าด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน แต่ตาเรียวยังคงจดจ้องใบหน้าได้รูปอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไรนัก

"ถ้าคิดจะด่ากันอีกผมจะทำให้หลุดเสียงร้องออกมาดังกว่าเดิม" บอดี้การ์ดหนุ่มปรามอาการพยศของร่างบางด้วยน้ำเสียงจริงจัง

จุนโฮเพียงขบเม้มริมฝีปากอย่างอดกลั้น กร่นด่าอีกคนในใจต่อการกลั่นแกล้งที่ร่างสูงยังไม่คิดจะหยุด

“แต่ถ้าจะแค่ครางเบาๆ ก็คงไม่มีใครได้ยินหรอกมั้งครับ” เรียวขาขาวที่เกี่ยวแนบอยู่กับเอวหนาถูกมือใหญ่ไล้ลูบเล่นเพียงเบาๆ ก่อนร่างบางจะถูกรั้งเข้าหาเรือนกายแกร่งจนแนบชิด

ร่างขาวดิ้นเล็กน้อยพยายามหนีที่จะหลบหนีต่อสัมผัสร้อนที่เย้าช่วงขาอ่อน ฝังฟันซี่เล็กบนเรียวปากแน่นเพื่อกลั้นเก็บเสียงของตัวเองไว้

“ไม่น่าเชื่อว่าคุณหนูจอมเอาแต่ใจจะอดกลั้นเป็นกับเขาด้วย” ริมฝีปากหยักที่เคล้าคลออยู่บริเวณต้นคอระหงค่อยๆขบเม้มดูดกลืนเนื้อผิวให้ขึ้นรอยสีกุหลาบแดงเรื่อบางๆ ในขณะที่ส่วนเชื่อมต่อยังคงขยับเข้าออกส่งผ่านความวาบหวามจนซ่านเสียว

ตาเรียวปรายมองข่มขู่ร่างสูง ก่อนจิกเล็กสร้างรอยบนเนื้อผิวของอีกคน

“อืม...อ๊าาา” เมื่ออีกคนยังคงอดกลั้นเสียงครางร้องเอาไว้อย่างอดทน ร่างสูงจึงกลั่นแกล้งด้วยการเปล่งเสียงร้องที่จงใจให้ดังเพิ่มมากกว่าปกติเสียเอง

“..ล-เลิกทำเสียงแปลกๆ..” เสียงหวานขาดช่วงกับการรุกเร้าที่ยังปรนเปรอให้คนตัวเล็กยังสะท้านสั่นระริก

“อืม...ก็มัน..มันแน่น” มือใหญ่ตะครุบจับบนบั้นท้ายอวบก่อนพลักดันสะโพกขาวเข้าหา ผนังอุ่นที่บีบรัดแกนกายกลับยิ่งเย้าให้ชายหนุ่มเพิ่มจังหวะฝากฝังความต้องการเข้าไปในร่างบางเร็วขึ้น

ร่างสูงที่โน้มใบหน้าเข้าใกล้เพียงต้องการจะหยอกล้อ ยิ่งยั่วให้คนตัวเล็กไม่สบอารมณ์นัก จุนโฮตั้งท่าไล่งับอีกคนทันทีที่เข้ามาในรัศมี แต่กลับต้องกระตุกเฮือกทันทีที่ท่อนเนื้อแข็งกดลงมาบนจุดอ่อนไหว ความเร่าร้อนที่คุกรุ่นในกายถูกเติมเต็มด้วยแรงกระชั้นที่บดเบียดโหมใส่เป็นจังหวะรัวถี่

“อ๊า..คุณหนูใกล้..อืม..ใกล้แล้ว” ชานซองเปล่งเสียงครางในลำคออีกครั้ง หากแต่ครั้งนี้ไม่ใช่เพราะต้องการยั่วอารมณ์จุนโฮ

เมื่อความเร่าร้อนจากคนในอ้อมแขนกำลังยั่วเย้าให้เขาต้องลุ่มหลง ความต้องการที่เคยสุมแน่นจึงกำลังจะระเบิดแตกออกในไม่ช้า ชายหนุ่มโจนทะยานเข้าไปในร่างบางอีกเพียงไม่กี่ครั้ง เรือนกายหนาก็เกร็งสั่น ความซ่านเสียวสะท้านไปทั่วเมื่อหยาดน้ำสีขาวขุ่นถูกปลดปล่อยออก

ชานซองหอบสั่นจากบทรักที่เพิ่งจบลง “เจ็บหรือเปล่าครับ” เอ่ยถามด้วยความห่วงใยก่อนแนบริมฝีปากหยักลงจุมพิตข้างขมับที่โชกชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อ

“ถามได้...” ร่างบางเอ่ยเสียงแผ่ว “คิดว่าไงล่ะ เจ้าโง่”

"เฮ้อ..." ร่างสูงค่อยๆถอนแกนกายที่สิ้นฤทธิ์ออกจากร่างบาง ก่อนหยิบชิ้นส่วนเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่กลับเข้าไปบนร่าง เมื่อคำพูดแข็งกระด่างยังจะหลุดออกมาจากกลีบปากบางอยู่เรื่อยๆ

“จะไม่ช่วยกันหน่อยรึไง”

ชายหนุ่มชะงักเล็กน้อย แต่ยังคงนิ่งเงียบไม่ตอบโต้ ก่อนก้มหยิบเสื้อเชิ้ตของร่างบางขึ้นมา "แล้วจะให้เอาออกให้ด้วยมั้ย" แขนเล็กถูกจับยื่นออกขณะบอดี้การ์ดหนุ่มสวมใส่เสื้อกลับคืนให้กับร่างบาง

“เอาออก?” จุนโฮขมวดคิ้วเล็กน้อยเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจกับถ้อยคำของอีกคน
!
"ของที่อยู่ในตัวคุณหนูไงครับ" กระดุมเสื้อถูกมือใหญ่ช่วยบริการกลัดติดให้ช้าๆอย่างใจเย็น

ตาเรียวโพลงขึ้นทันทีที่เข้าใจในความหมายของร่างสูง “จ-จะเอาออกยังไง นายจะบ้าหรอ!”

"งั้นเครื่องลงแล้วถึงโรงแรมเมื่อไหร่ผมจะช่วยเอาออกให้ละกันนะครับ"

“..แล้วตอนนี้” จุนโฮเสหลบมองไปทางอื่นด้วยน้ำเสียงแผ่วลงในท้ายประโยค “...ควรต้องทำยังไง...”

"บอกผมมาก่อนว่าทำแบบนั้นทำไม"