{Co-fic CNN Snoww&bonussen} =SF= Forever with you 2/3

posted on 23 Feb 2013 00:10 by bonussen in CoFiction
Title: [SF] Forever with you
Part : 2/3
Author: Snoww&bonussen
Paring: Channuneo
Rate: NC+
-----------------------------------
 
 

ฉันจะอยู่ข้างเธอเสมอ...Forever with you.






ร่างขาวหลับตาปี๋กับสัมผัสที่ไล้ทั่วผิวนุ่มละเอียด ขณะเม้มขบเรียวปากสีหวานด้วยพวงแก้มที่ระเรื่อสี

ริมฝีปากแดงอิ่มที่ขบเม้มเพื่อเก็บกลั้นเสียงร้อง กลับทำให้ร่างสูงนึกอยากสอดแทรกเรียวลิ้นเพื่อช่วงชิมความหอมหวานอีกซักหลายๆครั้ง “อย่ากัดปากตัวเองแบบนั้นสิครับ”

ตาเรียวร้อนผ่าวอิงขอบแดงปรายมองใบหน้าคมที่อยู่ไม่ห่างนัก “..อย่ามายุ่งได้มั้ย..” เสียงหวานสั่นเล็กน้อยขณะแสร้งทำเสียงแข็ง ก่อนเบนหนีดวงตาคมที่จดจ้อง หลบซ่อนใบหน้าบนหลังฝ่ามือที่กำแน่นท้าวพิงกับผนังห้อง

บอดดี้การ์ดหนุ่มเลิกที่จะยั่วเย้าเจ้านายตัวน้อยเมื่อผิวเนื้อเนียนนุ่มถูกเผยเต็มสายตาอยู่ตรงหน้า “ทำไมผมไม่เอะใจให้เร็วกว่านี้นะ” นิ้วเรียวค่อยๆ ลากกรีดไปตามแนวสันหลังหมดจดพร้อมกับริมฝีปากหยักที่ประทับฝากรอยสีกุหลาบเพียงจางๆ

แผ่นหลังบางไหวสั่นเล็กน้อยกับสัมผัสร้อนที่ไล้สัมผัสบนเนื้อเนียนละเอียด ขณะฝังรอยฟันลงบนกลีบปากสีหวานกลั้นเก็บเสียงของตนไว้

“เพราะถ้ารู้เร็วกว่านี้..” เสื้อตัวบางถูกมือใหญ่ดึงรั้งให้หลุดจากร่างอวบ ก่อนทาบฝ่ามือลงบนสะโพกกลมมนช้าๆ

ร่างเล็กสะดุ้งเล็กน้อย “...ทำอะไร”

กระดุมกางเกงที่ร่างสูงปลดให้หลุดออกก่อนหน้านั้นทำให้ไม่เป็นอุปสรรคเมื่อมือใหญ่เริ่มดึงรั้งกางเกงบนร่างคนตัวเล็กลง ความรู้สึกที่เคยถูกกักเก็บไว้มาตลอด เมื่อวันนี้ต้องถูกเปิดเผยจึงทำให้ชายหนุ่มไม่ลังเลที่จะแสดงความรู้สึกว่าต้องการครอบครองคนตรงหน้ามากเพียงใด

“ช-ชานซอง เดี๋ยวก่อน” จุนโฮจ้องมองร่างสูงด้วยประกายตื่นๆ “คิด..จ-จะทำอะไร”

“ทำให้คุณหนูเป็นของผม..” บอดี้การ์ดหนุ่มเริ่มลวนลามสัมผัสร่างของเจ้านายตัวน้อยเพิ่มมากขึ้นด้วยมือใหญ่ที่ลูบไล้อย่างหยอกแกล้งที่ส่วนหน้า

“จ-จะบ้าหรอ..ชานซองฉันสั่งให้นายหยุดเดี๋ยวนี้ จะทำบ้าอะไร”

“ผมถอนคำพูดไปแล้ว เพราะฉะนั้นหยุดให้ไม่ได้แล้วละครับ” แกนกายเล็กถูกคนเอาแต่ใจกอบกุมคลึง
เค้นเพียงแผ่วเบา

“อ้ะ..” ร่างขาวสะดุ้งเล็กน้อยจากสัมผัสของมือหนาที่รุ่มร่ามล่วงเกินแตะต้องส่วนอ่อนไหว “ช-ชาน..”

“ครับคุณหนูอีจุนโฮ” เสียงทุ้มเริ่มแหบพร่ายามขานรับ

ตาเรียวจ้องมองด้วยประกายหวั่น “..เลิกเล่นได้แล้ว..ถ้ามีคนได้ยิน..จะทำยังไง”

“คุณหนูก็รู้ว่าคนแทบจะไม่มีในชั้นบินนี้” เพียงร่างบางถูกจับพลิกหันมา ดวงตาคมก็กวาดไล่มองไปแทบทุกสัดส่วนของคนตรงหน้าด้วยนัยน์ตาพราวระยับ พร้อมกับวงแขนเล็กที่ถูกจับยกคล้องไว้บนลำคอหนา

ร่างสูงเอนพิงหน้าผากของทั้งคู่ไว้ด้วยกัน ขณะดวงตาคมจดจ้องวงหน้าที่ระเรื่อสีด้วยลมหายใจหอบเบาๆ “..ชานซอง..” เสียงหวานที่แผ่วลงไร้ซึ่งการต่อต้าน ทำให้มือหนาค่อยๆ กรีดปลายนิ้วตามสะโพกโค้งมน กับเนื้อผิวละมุนนุ่มทำให้ยิ่งอดไม่ได้ที่จะโหยหา ปลายจมูกโด่งคลอเคลียจมูกรั้นเรียกร้องความสนใจไม่ห่าง

“บอกผมสักนิดสิว่าทำไมต้องทำแบบนั้น” ร่างสูงทาบริมฝีปากลงบนเรียวปากเล็กเพื่อจุมพิต ก่อนผละออกรอคอยประโยคคำตอบจากคนตรงหน้า แต่เมื่อร่างบางยังคงนิ่งเงียบชายหนุ่มจึงกระตุ้นด้วยเรียวลิ้นร้อนที่โลมเลียลงบนใบหูขาว ก่อนฟันคู่สวยจะขบกัดติ่งหูคนตัวเล็กเพียงเบาๆ

“บอกผมหน่อยสิว่าทำไม...” กลิ่นหอมหวานของคนตรงหน้ากำลังล่อลวงให้ชานซองต้องใช้ริมฝีปากสำรวจตรวจตราไปแทบจะทุกเนื้อผิวเนียนนุ่ม ชายหนุ่มซึบซับช่วงเวลาแสนหวานอย่างค่อยเป็นค่อยไป ก่อนตุ่มไตสีสวยที่ยั่วเย้าจะตรึงสายตาร่างสูงให้ต้องโน้มใบหน้าลงละเลียดชมชิม

“..เรื่อง..อะไร”

“ทำไมถึงได้ใจร้ายและปากแข็งนัก” ริมฝีปากหยักยังคงลากสัมผัสไปตามแผ่นอกอวบดูดดึงแต่งแต้มรอยแดงอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ ประทับร่องรอยตามความโหยหาที่อัดแน่นอยู่ในร่าง

มือขาวพยายามจะผลักหัวไหล่หนาออก ด้วยร่างที่สั่นเทาจากสัมผัสหวามที่ถูกปรนเปรอ “ชาน..” นัยน์ประกายเรียวรีสั่นไหวตามห้วงอารมณ์ที่ถูกปลุกเร้า

“รักผมจริงๆ อย่าที่เขียนในจดหมายหรือเปล่า” เสียงทุ้มนุ่มนวลผสานสายตาเว้าวอนทอดมองใบหน้าหวานเพื่อเรียกร้องคำตอบจากคนตัวเล็ก

คนตัวเล็กเบนใบหน้าที่ระเรื่อสีหลบหนีคำถาม “..จดหมายอะไร..ไม่เห็นรู้เรื่อง..สักหน่อย”

ร่างสูงค่อยๆเคลื่อนสัมผัสร้อนต่ำลงมาหน้าท้องเนียนมน ก่อนกางเกงยีนส์เข้ารูปที่เกาะติดสะโพกสวยจะถูกมือใหญ่รูดดึงลงตามเรียวขาขาว ลมหายใจอุ่นริดรดลงบนส่วนอ่อนไหวที่ไม่ค่อยจะสงบนิ่งดีนักของร่างบางทันทีที่ใบหน้าคมจงใจเลื่อนเข้าใกล้

“..ด-เดี๋ยว”

“จะห้ามผมงั้นเหรอครับ” ร่างสูงที่ทรุดลงกับพื้นเงยหน้าขึ้นมองพร้อมน้ำเสียงออดอ้อน “คุณหนูไม่ต้องการผมแล้วจริงๆเหรอครับ” กางเกงชั้นในตัวบางถูกนื้วหนาเกี่ยวดึงออกอย่างเชื่องช้า

“ช..ชานซอง” มือเล็กกดน้ำหนักตัวลงบนหัวไหล่ของร่างสูง ขณะจ้องมองด้วยประกายวูบไหว “จะทำอะไร..” ริมฝีปากหนาที่เข้าครอบคลุมส่วนอ่อนไหวหยุดถ้อยคำจากร่างบางในทันที

ชายหนุ่มปรนเปรอร่างบางที่เริ่มสั่นสะท้านด้วยความนุ่มนวล ค่อยๆจิบชิมส่วนอ่อนไหวบนร่างเล็กทีละส่วนช้าๆ ลิ้นร้อนไล้หยอกไปทั่วแกนกายสีสวยสลับริมฝีปากที่ดูดดึงรูดรั้งเพื่อเพิ่มความซ่านเสียว เพื่อกระตุ้นให้คนตัวเล็กโหยหาสัมผัสร้อนจากเขามากยิ่งขึ้น

“อืม..” ร่างสูงครางในลำคอแผ่วเบาเมื่อส่วนร้อนที่ได้ครอบครองไว้ในโพรงปากแกร่งช่างหอมหวานไม่แตกต่างจากส่วนอื่นบนร่างกายของคนตัวเล็ก

รอยเล็บค่อยๆ เพิ่มแรงกดจิกฝังบนหัวไหล่กว้าง กับเสียงหวานที่พยายามจะหลบหนีจากกลีบปากคู่สวย แต่กลับถูกกั้นเก็บไว้ด้วยเรียวปากอิ่มที่ถูกเม้มขบแน่น

ชานซองยังคงปลุกเร้าร่างบางด้วยชั้นเชิงของคนที่สัมผัสโลกกว้างมามากกว่าอย่างใจเย็น เขาค่อยๆรุกเร้าและผ่อนเบาส่วนอ่อนไหวของคนตัวเล็กเพียงเพื่อยื้อรั้งอารมณ์หวามเอาไว้ด้วยริมฝีปากและข้อมือใหญ่ที่ควบคุมไม่ให้คนตัวเล็กได้ปลดปล่อย

“ชาน..หยุดเล่น..ได้แล้ว”

ร่างสูงผละริมฝีปากออกก่อนยกยิ้มยียวน “สารภาพมาก่อนสิครับ” ข้อมือหนาค่อยๆขยับอย่างเป็นจังหวะแล้วหยุดลงให้ร่างบางขัดเคืองใจเล่น “บอกมาก่อนสิว่ารู้สึกอย่างที่เขียนมาในจดหมายไหม”

“..ม-ไม่มีทาง” ดวงตาเรียวจ้องมองอย่างไม่แน่ใจนัก แต่เขาแค่อยากจะขัดความต้องการของร่างสูงเพียงเท่านั้น

ชายหนุ่มถอดถอนลมหายใจเบาๆ ในความดื้อดึงของคนตัวเล็ก ก่อนยันร่างลุกขึ้นยืนจนเต็มความสูง “งั้นผมจะกลับไปเผาจดหมายพวกนั้นทิ้งให้หมด” ดวงตาคมจ้องมองอย่างท้าทาย

ร่างเล็กขมวดคิ้วทันทีกับถ้อยคำของร่างสูง มือบางยังคงท้าววางบนหัวไหล่ของอีกคน “...ถ้ามัน..ไม่มีความหมายสำหรับนาย..อยากทำอะไรก็ทำไปสิ” จุนโฮเอ่ยด้วยน้ำเสียงขุ่น ก่อนยอมผละมือออกจากร่างของบอดี้การ์ดหนุ่ม มือขาวผลักอีกคนออกเบาๆ ขณะใช้มืออีกข้างพยายามปกปิดส่วนอ่อนไหวที่ยังคงคุกรุ่น “ออกไป” ตาเรียวอิงขอบแดงเอ่ยไล่ด้วยน้ำเสียงสั่น

“โกรธผมเหรอครับคุณหนู” บอดี้การ์ดหนุ่มกอดรัดร่างเล็กเอาไว้ด้วยแรงที่เยอะกว่า “จดหมายพวกนั้นไม่ใช่ของคุณหนูสักหน่อยไม่ใช่เหรอไงครับ”

“..เลิกถามได้มั้ย” จุนโฮพยายามดิ้นหลุดจากอ้อมกอดที่โอบรัดเขาไว้ “เจ้าบ้า! ถ้านายรู้ว่าเป็นของฉัน จะมาถามอีกทำไม!”

“ก็เวลาที่สารภาพรักจะได้ไม่ผิดตัวไงครับ”

จุนโฮค่อยๆ ผละออกเพื่อจ้องมองอีกคนด้วยสีหน้าไม่พอใจเท่าไรนัก “เจ้าบ้า..” ก่อนร่างสูงจะโน้มแตะจุมพิตแผ่วเบาบนเรียวปากอิ่ม แต่ก็ไม่สามารถทำให้อารมณ์ขุ่นมัวของคนตัวเล็กเจือหายได้ในคราเดียว “..ไม่ได้ให้จูบ..แล้วไหนล่ะคำสารภาพของนาย..”

“ครั้งแรกที่ผมได้พบกับเจ้านายตัวน้อยผมก็ตกหลุมรักโดยทันที แต่เพราะคุณหนูเป็นคนที่ผมต้องคอยปกป้องดูแลและอยู่สูงเกินเอื้อมผมจึงต้องพยายามกดเก็บความรู้สึกของตัวเองเอาไว้”

ตาเรียวปรายมองนิ่งๆ ขณะเฝ้ารอฟังคำพูดต่อไปของบอดี้การ์ดหนุ่ม

“ขอกำลังใจหน่อยสิครับ สั่นจนพูดไม่ออกแล้วนะ” นิ้วยาวที่เกลี่ยเล่นบนพวงแก้มขาว ค่อยๆจับเชยใบหน้าหวานให้เชิดขึ้นในมุมองศาของริมฝีปากหยักที่จรดแตะบนกลีบปากอวบอิ่ม

“..โกหก” จุนโฮเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่ว ไม่ค่อยอยากจะเชื่อคำพูดของคนตรงหน้าเท่าไร “จอมรุ่มร่ามอย่างนาย..ไม่น่าเชื่อว่าพ่อจะยอมให้ฉันมากับนายแค่สองคน”

“ถ้าคิดว่าโกหกงั้นผมไม่พูดต่อละกัน”

ร่างขาวมุ่ยหน้าทันที “..ชานซอง ข้างล่างนายทำฉันค้าง เพราะงั้นนายต้องรับผิดชอบ...พูดให้จบ!”

“ขอกำลังใจก่อนสิครับ...แค่จูบเดียวเองนะ..นะครับ” ชานซองโลมเลียร่างเปลือยของเจ้านายตัวน้อยด้วยนัยน์ตาคมกริบ มือเรียวถูกร่างสูงจับยกขึ้นวางทาบบนผืนอกแกร่ง ก่อนชายหนุ่มจะจับลากสัมผัสต่ำลงไปตามแนวกระดุมเสื้อของตัวเองแล้ววางหยุดนิ่งบนขอบกางเกงสแลค “ผมจะได้ทำให้คุณหนูหายค้างสักที”

“นายก็ทำก่อนสิ อย่ามาต่อรอง”

“รับทราบตามคำสั่งครับ” ร่างสูงปลดถอดเข็มขัดหนังสีดำบนร่างตัวเองออก ตามมาด้วยตะขอกางเกงสแลคที่ถูกแกะออกโดยความรวดเร็วไม่แตกต่างกัน

“ถอดของนายทำไม” จุนโฮจ้องมองการกระทำของอีกคนอย่างไม่เข้าใจเท่าไรนัก คิ้วเรียวขมวดเป็นปม เมื่อร่างสูงค่อยๆ เบียดตัวเข้ามาใกล้

“ก็จะสานต่อสิ่งที่ค้างคาให้ไงครับ” ฝ่ามือใหญ่จับวางลงบนบั้นท้ายอวบอิ่มก่อนออกแรงบีบเคล้นเพียงเบาๆ “ผมไม่อยากเสียเวลารอคอยต่อไปอีกแล้ว...ไม่ว่าใช่มั้ยถ้าผมจะทำไปพูดไป”

ตาเรียวไหวสั่นเล็กน้อย ก่อนร่างเล็กเพียงกลืนน้ำลายอึกใหญ่ “...เอ่อ..ไม่เห็นต้องรีบก็ได้..”

“ไหนว่าผมทำคุณหนูค้างคาไงละครับ”

“..ฉันหมายถึงฉันคนเดียว” ตาเรียวชำเลืองมองลงต่ำ ก่อนจะรีบดึงความสนใจมายังดวงตาคมด้วยแก้มระเรื่อสี “ไม่ได้หมายถึงนายด้วย”

ชานซองแสร้งทำสีหน้าหม่นเศร้า “ทำไมใจร้ายได้ขนาดนี้นะ” ริมฝีปากหยักเริ่มพรมจุมพิตบนวงหน้าเนียนขาวอีกครั้งเพียงเพื่อกลั่นแกล้งคนชอบปากแข็งกลับคืน

“อย่ามาว่านะ..” คนตัวเล็กแผ่วเสียงลง ขณะร่างสูงจูบทั่วใบหน้าของเขาอย่างเอาใจ

“ใครจะกล้าว่าคนที่ตัวเองรักกันละ” ร่างสูงค่อยๆเคลื่อนสัมผัสของริมฝีปากลงมาตามลำคอขาวหอมกรุ่น ก่อนหยุดนิ่งลงที่ยอดอกแสนหวานแล้วโลมเลียละเลียดชิมซ้ำๆ อยู่แบบนั้น ในขณะที่มือใหญ่เริ่มกอบกุมส่วนอ่อนไหวแล้วรูดรั้งสร้างสัมผัสหวามอย่างเนิบช้า

ดวงตาเรียวแนบปิดสนิท ขณะเสียงหวานครางครือแผ่วยามฝ่ามือร้อนปรนเปรอส่วนอ่อนไหวของคนตัวเล็ก “อือ...” จังหวะการหายใจที่ค่อยๆ หอบถี่จากการปลุกเร้า

ใบหน้าคมซุกไซ้ฟอนเฟ้นกลิ่นหวานบนเรือนกายขาวไปแทบทุกสัดส่วน เพื่อปลุกเร้าส่วนอ่อนไหวในอุ้งมือให้ตื่นตัวอย่างเต็มที่ สะโพกกลมถูกมือใหญ่กดดันมาข้างหน้าในจังหวะที่ร่างสูงทรุดร่างลงกับพื้นเพื่อสานต่อสิ่งที่เขาหยุดค้างไว้ ริมฝีปากหยักค่อยๆครอบคลุมส่วนแข็งขืนให้กลืนหายเข้าไปในโพรงปากร้อนจนเกือบสุดโคน

“ชานซอง..ผมจะ..”

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองตามเสียงเรียกอันสั่นพร่าของคนตัวเล็ก ก่อนเน้นย้ำสัมผัสหวามรัวถี่

มือเล็กทาบวางบนศีรษะของบอดี้การ์ดหนุ่ม ขณะกดเร่งเร้าให้อุ้งปากร้อนเพิ่มจังหวะการกลืนกิน เรียวปากอิ่มที่ขบเม้มจนแน่นกลั้นเสียงครางหวานไม่ให้เล็ดรอดเมื่อห้วงอารมณ์ร้อนใกล้ถึงขีดจำกัด สะโพกอวบขยับจังหวะตามการรูดคลึงของฝ่ามือร้อน เรียกร้องต่อการปลดปล่อย ก่อนร่างขาวจะกระตุกขืนด้วยร่างที่ยังสั่นเทา พร้อมกับน้ำรักสีขาวข้นจะถูกชโลมเต็มฝ่ามือหนา และโพรงปากแกร่ง

จุนโฮหอบหายใจบางๆ เอนพิงผืนกำแพงด้วยหยดเหงื่อที่พราวเกาะเนื้อผิวละเอียด

“..ชานซอง..”

ร่างสูงถอดถอนโพรงปากออก ก่อนลากลิ้นร้อนโลมเลียส่วนปลายที่ยังปริ่มเยิ้มจากการปลดปล่อย ลิ้นหนากรีดลากไปตามรอยแยกพร้อมกับเรียวขาขาวที่ถูกจับยกขึ้นวางพาดบนบ่าหนา

“..ชานซอง..อีกรอบผมไม่ไหวนะ..” ดวงตาเรียวแนบปิดสนิทด้วยความเหนื่อยล้า ขณะพึมพัมเบาๆ เมื่อรู้สึกถึงการปลุกเร้าอีกครั้ง

บอดี้การ์ดหนุ่มเพียงยกยิ้มที่มุมปากก่อนใช้ปลายลิ้นแตะหยอกเข้ากับช่องทางด้านหลังที่ลอยเด่นอยู่เบื้องหน้าเบาๆ

จุนโฮเพียงครางอย่างอ่อนแรง ก่อนจะสะดุ้งทันทีที่นิ้วหนาไล้วนช่องทางสีหวาน ดวงตาเรียวไล่ต่ำลงช้าๆ จดจ้องใบหน้าคมที่ไม่หยุดปรนเปรอส่วนล่างของเขา “..ช-ชาน”

“อย่าเกร็งสิครับ” นิ้วหนาค่อยๆกดแทรกเข้าไปยังช่องทางด้านหลัง ก่อนหยุดนิ่งเพียงครู่เพื่อให้ร่างบางได้คุ้นชินกับสิ่งแปลกปลอมที่รุกล้ำล่วงเกินเข้าไป

"ชาน...มันเจ็บ.."

“ผมจะอ่อนโยนให้คุณหนูเจ็บปวดน้อยที่สุดเชื่อใจผมนะ” เรียวนิ้วที่ดุนดันเข้าไปลึกสุด ถูกผนังอุ่นบีบรัดจนคับแน่นทำให้ร่างสูงต้องค่อยๆขยับนิ้วหนาอย่างเชืองช้าด้วยกลัวว่าร่างบางจะเข็ดขยาดหวาดกลัวกับสัมผัสของบทรักที่เพิ่งจะเริ่มไปซะก่อน

คนตัวเล็กจิกกำฝ่ามือของตนแน่น ขณะขบเม้มเรียวปากอิ่มเพื่อกักกลั้นความเจ็บปวดไว้ แต่ดวงตาเรียวกลับร้อนผ่าวด้วยความเจ็บปวดจากความไม่คุ้นชิน

“จะไปต่อแล้วนะครับ” ชายหนุ่มจรดริมฝีปากลงจุมพิตบนต้นขาอ่อนที่สั่นระริก ในขณะที่ค่อยๆสอดแทรกเรียวนิ้วที่สองเติมเพิ่มเข้าไป

“..จ-เจ้าบ้า” จุนโฮเค้นตาแนบปิดสนิท ขณะที่ความเจ็บค่อยๆ แล่นริ้วทั่วร่างของเขา งึมงำดุว่าอีกคนไม่หยุด

“เด็กพูดจาไม่เพราะจะต้องโดนทำโทษแบบไหนดีนะ” เรียวนิ้วที่สอดแทรกถูกกดเน้นย้ำลงในจุดอ่อนไหวเพียงเพื่อกระตุ้นเสียงหวานให้ขานรับกับสัมผัสที่ร่างสูงส่งมอบให้

เสียงครางหวานที่หลุดจากเรียวปากอิ่ม ทำให้คนตัวเล็กต้องรีบใช้ฝ่ามือปิดกั้นไว้ ตาเรียวชื้นเพียงปรายมองอย่างไม่สบอารมณ์หวังที่เพียงจะข่มขู่กับการกระทำของบอดี้การ์ดหนุ่ม

“แค่นี้น่าจะยังไม่หลาบจำ” ยิ่งร่างบางฝืนกลั้นเท่าไหร่ ชานซองก็ยิ่งเน้นย้ำจังหวะเข้าออกของเรียวนิ้วให้รัวถี่มากขึ้นเท่านั้น

“..อื้อ..” ร่างเล็กเพียงเกร็งขืนกับความวาบหวามที่แล่นริ้วจู่โจมจนเขาสับสน

ในขณะที่นิ้วหนายังคงขับเคลื่อนส่งผ่านสัมผัสหวามเข้าออกเป็นระรอกคลื่น ริมฝีปากหยักก็ค่อยๆแนบจุมพิตไต่ไล้ขึ้นมาเรื่อยๆ พร้อมกับที่ชายหนุ่มยันกายลุกขึ้นยืน

“ผมจะรักคุณหนูแล้วนะครับ” เสียงทุ้มที่เริ่มแหบพร่ากระซิบบอกข้างๆใบหูขาวเพียงแผ่วเบา ก่อนชั้นในตัวเดียวที่ยังคงหลงเหลือของบอดี้การ์ดหนุ่มจะถูกปลดเปลื้องออกจากร่างกาย

“ถ้าเจ็บผมอนุญาติให้กัดลงมาบนไหล่ผมแรงๆ” จังหวะของเรียวนิ้วถูกหยุดลงพร้อมๆกับถอดถอนออก วงแขนแข็งแรงโอบกระชับลงบนเอวเล็กก่อนเรียวขาขาวจะถูกจับยกเกี่ยวไว้กับสะโพกแกร่งเพื่อให้ส่วนร้อนที่เตรียมพร้อมใช้งานอยู่แล้วดุนดันรุกล้ำเข้าไปในช่องทางรักได้ง่ายดายยิ่งขึ้น

ท่อนเนื้อที่ค่อยๆจมกลืนเข้าไปในผนังอุ่นนุ่มกลับเพิ่มแรงสะท้านจนร่างบางสั่นไหว จุนโฮหอบหายใจด้วยพวงแก้มที่ระเรื่อสี ดวงตาเรียวค่อยๆ เบนความสนใจไปยังส่วนที่ค่อยๆ ถูกดูดกลืนเชื่องช้า ขณะหลอมรวมร่างของทั้งสองไว้ด้วยกัน แม้จะยังคงตื่นกลัว แต่สัมผัสยามผิวเนื้อร้อนครูดกับเนื้อผิวนุ่มกลับทำให้ร่างเล็กบิดเร้าด้วยร่างที่ถูกเติมเต็มด้วยความวาบหวามทีละนิด

“เจ็บมากหรือเปล่า” ช่องทางที่ตอดรัดความเป็นชายจนแน่น ทำให้ร่างสูงต้องค่อยๆขยับสะโพกผ่อนเบาจังหวะของการสอดแทรกให้เป็นไปด้วยความอ่อนโยน “แล้ว...โกรธผมมั้ย” ดวงตาคมทอดมองใบหน้าหวานที่ชื้นพราวไปด้วยหยาดเหงื่อ พวงแก้มขาวที่ขึ้นสีระเรื่อบางๆดึงให้ปลายจมูกโด่งโน้มลงใกล้เพื่อเก็บเกี่ยวความหอมหวานเอาไว้จนชุ่มปอด

“..ถ้าทำเจ็บ..” เสียงหวานสั่นเล็กน้อย ขณะเอนใบหน้าหนีไอลมร้อนที่ทาบทับบนพวงแก้มใส “..ฉันไม่ยกโทษให้แน่..”

“ถ้าอย่างนั้นต้องให้ทำบ่อยๆ” ถ้อยคำหยอกล้อที่ชานซองหวังเพียงดึงนัยน์ตาเรียวเบนความสนใจกลับมาที่เขา

“อยากตาย..” จุนโฮปรายมองอีกคนด้วยประโยคที่ขาดช่วงด้วยร่างที่สั่นสะท้าน และลมหายใจหอบ “..รึไง”

“ใจร้ายอีกแล้ว” ฝ่ามือใหญ่รั้งสะโพกขาวเข้าหาตัว เพื่อให้แกนกายที่สอดแทรกเน้นย้ำเพิ่มความวาบหวามและกลั่นแกล้งร่างบางไปในตัว

จุนโฮเพียงฝังรอยฟันบนเรียวปากอิ่ม กับจังหวะการหายใจที่เร้าถี่ด้วยความร้อนภายในร่างกลับเพิ่มอุณหภูมิมากขึ้น “..เจ็บนะ..” เสียงหวานกระซิบแผ่ว ขณะที่ร่างสูงเพียงบดเบียดให้ทั้งสองแนบชิด

“เจ็บเหมือนกันนะ” ร่างสูงล้อเลียนคำพูดร่างบางด้วยสีหน้ายียวน “แต่เจ็บตรงนี้” ก่อนชี้นิ้วไปที่เนินอกข้างซ้ายของตัวเอง

แขนบางเพียงโอบแผ่นหลังของร่างที่ทาบทับ ก่อนจิกฝังปลายเล็บบนผิวเนื้อ “หลังจากนี้..นายเจ็บตัวแน่” ร่างเล็กยังคงหอบอ่อนๆ แต่กลับฝืนถ้อยคำเพียงต้องการจะข่มขู่ร่างสูง “เจ้าห่วย..”

“ด่าอีกสิครับ” เพียงคนตัวเล็กหลุดถ้อยคำด่าทอ สะโพกแกร่งก็กระแทกเน้นย้ำจุดอ่อนไหวทันที

กับถ้อยคำที่ดูเหมือนจะไม่รู้สึกรู้สา ยิ่งยั่วให้คนตัวเล็กไม่สบอารมณ์ จุนโฮงับลงบนหัวไหล่ของอีกคนโดยไม่คิดยอมออมแรง

ฟันซี่เล็กที่งับกัดลงมาบนผิวเนื้อสร้างความเจ็บปวดให้กับร่างสูงไม่น้อย หากแต่ชานซองยังคงฝืนทนเก็บอาการเอาไว้ด้วยรอยยิ้มมุมปาก “แรงอีกสิ” สะโพกหนาค่อยๆขยับออกห่างจนเกือบสุดท่อนเนื้อ ก่อนแรงงับที่กดลงมาจะทำให้บอดี้การ์ดหนุ่มสวนแกนกายกลับเข้าไปใหม่

“อ้-..” เสียงหวานที่หลุดจากริมฝีปากอิ่มกลับถูกช่วงชิงด้วยรสจูบร้อน

วงแขนแข็งแรงโอบรัดลงบนเอวเล็กในจังหวะที่สะโพกหนาเริ่มขยับเคลื่อนไหวตามมวลอารมณ์ที่พุ่งเพิ่มในร่าง “อืมม..” เสียงครางทุ้มต่ำถูกระบายออกเบาๆ เมื่อช่องทางที่ไม่เคยมีผู้ใดได้กล้ำกรายบีบรัดความเป็นชายของเขาจนแน่น

มือเล็กยังคงจิกฝังรอยบนหัวไหล่หนาขณะการรุกเร้าที่เคยสร้างความเจ็บปวดกลับค่อยๆ ถูกเติมเต็มด้วยความวาบหวาม พวงแก้มใสระเรื่อด้วยสีฝาด ดวงตาเรียวเอ่อล้นด้วยหยดประกายน้ำใส แรงปรารถนากำลังล่อลวงให้คนตัวเล็กเผลอไผล

“คุณหนู..อืม..”

ร่างขาวหอบหายใจหนักขึ้น ยอมปล่อยให้ห้วงความร้อนกลืนกินร่างของเขาด้วยอ้อมแขนแกร่งที่ยังคงกระชับแน่น “..ชานซอง..” เสียงหวานเอ่ยแผ่ว ขณะฝังรอยฟันบนเรียวปากอิ่มช้อนมองดวงตาคมอย่างเว้าวอน

“เรียกอีกสิ..เรียกชื่อผมอีก” จังหวะรักค่อยๆถูกเพิ่มความเร่าร้อนด้วยสะโพกหนาที่ดุนดันรัวถี่

“..เจ้าบ้า..” เสียงหวานสั่นเล็กน้อยด้วยลมหายใจหอบอ่อนๆ ไม่พอใจนักกับการเรียกร้องของร่างสูง “..ทำให้ดีกว่านี้ได้..มั้ย..มันเจ็บ”

“อย่าบอกนะว่าครั้งแรก?” ชายหนุ่มแสร้งเอ่ยถามด้วยประโยคที่สร้างความขัดใจให้กับเจ้านายตัวน้อย ในเมื่อชานซองรู้อยู่เต็มอกว่าตนเองเป็นชายคนแรกที่ได้ช่วงชิงเรือนกายอันบริสุทธิ์ของจุนโฮ

“..อยากให้เป็นครั้งสุดท้าย...ของนายมั้ยละ” ตาเรียวปรายมองอย่างไม่สบอารมณ์นักกับคำถามและรอยยิ้มกระหยิ่มยิ้มย่องจนน่าหมั่นไส้ของร่างสูง

“ใจร้ายอีกแล้ว” ชานซองทำน้ำเสียงโอดครวญ เมื่อการหยอกแกล้งเล่นดูเหมือนจะสร้างความเคืองขุ่นให้กับเจ้านายตัวน้อยขึ้นมาจริงๆ “ผมขอโทษ..ผมรู้ว่าคุณหนูไม่เคยมีใคร” ฝ่ามือใหญ่วางทาบลงบนพวงแก้มขาวเพื่อหวังคลายความกราดเกรี้ยวออกจากดวงตาเรียวรี “ผมรู้ว่าแม้กระทั้งจูบแรกของคุณหนูก็มีเพียงผมคนเดียวที่ได้ลิ้มลองมัน”

ก่อนใบหน้าคมจะประทับจุมพิตข้างพวงแก้มใสแผ่วเบา ไอลมร้อนที่ซึมซับบนเนื้อผิวอ่อนยิ่งเร้าให้จังหวะการเต้นของหัวใจร่างบางถี่รัว ตาเรียวเสมองไปอีกทาง “หลงตัวเอง..”

“ใครว่าหลงตัวเอง...ต้องพูดว่ากำลังหลงรักเจ้านายตัวเองอยู่ต่างหาก”

“จ-เจ้าบ้า!” ร่างเล็กโพล่งขึ้นกับคำหยอดหวานของร่างสูง แต่กับถูกมือหนารีบคว้าปิดไว้เพื่อกันไม่ให้เสียงดังจนกลายเป็นที่สนใจ


ก๊อกๆ...

“คุณค่ะ...คุณที่อยู่ในห้องน้ำเป็นอะไรหรือเปล่าค่ะ” เสียงเรียกจากด้านนอกดังขึ้นบริเวณหน้าประตู

.
.
.
TBC.
-----------------------------------
Meet Snoww&bonussen @ all about KNN

Comment

Comment:

Tweet

<a href="http://www.V2PhH06BQ706w8E4n9zqvr.com/" title="MnbaWnbC">MnbaWnbC</a>
MnbaWnbC
MnbaWnbC http://www.V2PhH06BQ706w8E4n9zqvr.com/

#9 By MnbaWnbC (103.7.57.18|58.18.133.14) on 2013-05-15 14:57

I was seeking this certain information for a very long time. Thank you and best of luck.

#8 By Jones sabo an additional aluminium can birdwatcher (103.7.57.18|142.4.100.60) on 2013-05-15 14:06

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด รักกันอยู่ดีๆ เจอแบบนี้ก็...... นะ =.,= ชานน่ารักอะ ชอบโฮแบบนี้ กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด เพอร์เฟ็กต์ฟิคเจ้าค้า♥♥

#7 By Mary Jane ' on 2013-03-12 16:50

สองคนนี้!!! ชานนูนอเค้ายั่วยวนกันได้แบบ โฮกกกกกก ฟืนมากกกกก หมีเจ้าเล่ห์มากเลย อ่านแล้วเขินแทนนุ้งโฮ -//////-
ขอบคุณไรท์เตอร์ค่ะ

#6 By EmperorJH on 2013-03-03 01:13

โฮกกกกกกก อยากจะเข้าไปสิงแอร์คนนั้น
ไปเคาะประตูอะไรตอนเน้! ไม่รู้ซะแล้วว่าข้างในมีอะไรดีๆ -.,-
หมีเจ้าเล่ห์ นูนอก็ดูเป็นคุณหนู๊คุณหนู

#5 By moodmmei on 2013-03-02 23:07

ชานก้อชอบยั่วโมโหน้องโฮ...ส่วนน้องโฮก้อปากแข็งและขี้หงุดหงิด^^ รออ่านตอนต่อไปนะค่ะbig smile

#4 By kookaii (103.7.57.18|115.67.100.158) on 2013-02-23 19:38

ที่แคบๆแบบนี้...แนบชิดกันดีจัง

แต่....มาเคาะประตูทำมายยยยยยยย
ขัดใจคนอ่านนะเนี่ย

#3 By aye (103.7.57.18|182.53.43.163) on 2013-02-23 16:18

แงงงงงงง มาเคาะประตูทำไมมม ขัดใจจจจ ฮึ่มๆๆ
อิน้องโฮ เหวี่ยงตลอดเวลา ชานก็อ้อนมากกก อิอิ

#2 By nongho (103.7.57.18|115.67.100.88) on 2013-02-23 09:32

คราวนี้เล่นที่แคบเลย >< โฮก็เหวี่ยงได้ทุกเวลาจริงๆ5555 แบบนี้ต้องโดน!!!

#1 By Wooyoung's girl (103.7.57.18|180.180.32.10) on 2013-02-23 00:43