[OS-Channuneo] Addiction {Sweet & Spicy}

posted on 14 Jan 2013 16:28 by bonussen in Channuneo
Title: Addiction
By : bonussen
Pairing: Chan x Ho
Taste : {Neutral & Sweet}
Talk : ช่วงนี้แอบตันนิดๆ แต่ด้วยความที่กลัวว่าคนอ่านจะเหงาหนีหายไปก่อน เลยขอแอบลงชานนูนอให้อ่านแก้เซ็งกันนะคะ เรื่องนี้...ไม่ค่อยเน้นเนื้อเรื่องเท่าไร TT__TT และไม่รู้ว่าจะถูกใจรึเปล่า แต่ก็หวังว่าจะชอบกันนะคะ ^^
------------------------------------------------------------------

~bonussen~



= Addiction =

Channuneo
 
 
 
ผมกำลัง...

เสพติด...
เสพติดกับรสนุ่มละมุนลิ้นที่แทรกสอดเข้ามาในโพรงปาก

ความหวาน...
ที่ค่อยๆ หลอมละลายด้วยไอร้อน กลับมวลคลุ้งในทุกครั้งที่สัมผัสนุ่มกลิ้งเกี่ยวบนเรียวลิ้นที่ม้วนตวัดหวังครอบครอง...

ผมกำลังเสพติด

เสพติดกับความหวานยั่วเย้า...และการล่อลวงแสนรัญจวน..
ในทุกครั้งที่ริมฝีปากของผมแนบชิดกับความโหยหา

ทุกสิ่งภายในร่างกายของผมกลับเร่งเร้าให้ผมยอมจำนน..

จำนนกับความยั่วยวนหอมหวานนี้...
ในทุกครั้งที่ผมกำลังถูกล่อลวงให้หลงละเมอ

ผมกลับเรียกร้องมากยิ่งขึ้น และมากขึ้น
ผมแทบไม่อยากให้สัมผัสนี้เลือนหายแม้สักวินาที

ผมกำลังขาดมันไม่ได้..

ผมกำลัง..
เสพติด...

.
.
.
ดวงตาของผมแนบปิดสนิท ขณะที่การล่อลวงของสัมผัสละมุนกำลังทำให้ผมเคลิ้มหลง
เสียงทุ้มต่ำครางเครือสอดประสานในลำคอควบคู่ไปกับเรียวลิ้นที่เกี่ยวตวัดความหอมหวานซึ่งโหยหา ความร้อนภายในโพรงปากดึงให้สัมผัสถึงรสนุ่มแตะซึมกับพื้นผิว

ลมหายใจของผมค่อยๆ เร่งจังหวะหอบถี่เมื่อผมละเลียดชิมสิ่งเสพติดของผม

“..ชานซอง...” เสียงหวานนุ่มแผ่วกระซิบข้างใบหูของผม “ชานซอง...” ชื่อของผมที่ถูกเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงที่หลงใหล กลับยิ่งดึงให้ผมดำดิ่งในภวังค์ที่ผมอยากฝังร่างของผมกลืนหายในห้วงเวลา

“ชานซอง...ชาน..” เสียงของเขาดังก้องภายในหัว แม้ในขณะที่ผมกำลังเคลิ้มหลง ผมกลับยังจดจำได้ถึงเรียวปากสีหวานที่เพียงเผยอเรียกร้องชื่อของผม

ริมฝีปากของเขา

ริมฝีปากอวบอิ่มคู่สวยที่ทำให้ผมไม่อาจห้ามใจได้เลยแม้สักครั้งที่จะหยุดแนบจุมพิต
ลมหายใจของเขาเป็นของผม...เพราะฉะนั้นมันจึงไม่ผิดที่ผมจะช่วงชิงมันจากเขา โดยนับครั้งไม่ถ้วน

ผมรับรู้ถึงปลายนิ้วของเขาไล้สัมผัสบนท่อนแขนแกร่ง
เพียงแค่สัมผัสแผ่วเบาของผม กับไอลมหายใจที่เป่ารดข้างใบหูยิ่งทำให้ความคิดของผมกระจัดกระจาย

“ชานซอง...” เสียงที่เขาเอ่ยเรียกชื่อของผมอีกครั้ง สร้างรอยยิ้มบางๆ ให้ผุดขึ้นบนใบหน้าของผม

“ถ้านายยังไม่ตื่น ฉันจัดการนายแน่..” ประโยคข่มขู่ที่สิ้นสุดลงดึงให้ผมเด้งตัวขึ้นแทบจะในทันที

ก่อนจะจ้องมองไปรอบๆ พยายามไล่ความคิดถึงสิ่งรอบตัวที่เกิดขึ้นด้วยความคิดที่ยังไม่สมบูรณ์ดีนักจากการผล็อยหลับ ร่างของคนตัวเล็กตรงหน้าที่ยืนนิ่งมองผมด้วยสายตาเรียบเฉยสะดุดให้ผมเพียงเผยรอยยิ้มกว้างให้กับเขา

“...ก-กลับมาแล้วหรอ” ผมเอ่ยถามขณะยังคงจ้องมองร่างอวบในชุดเสื้อเชิ้ตตัวเก่ง

“จุนโฮ...”

“ช็อกโกแลต...งั้นหรอ” คิ้วเรียวเลิกขึ้นเล็กน้อยพร้อมกับคำถามที่เขาเอ่ยขึ้นกับผม “บอกกี่ครั้งแล้วให้เลิกกินบนที่นอนได้แล้ว มันสกปรกนะชานซอง” เขาจ้องมองบนผืนเตียงที่ผมทิ้งตัวลงนอน กับเปลือกของขนมแสนหวานที่รายล้อมรอบตัวของผม

“ไม่เบื่อบ้างหรือไง ชานซอง” ถ้อยคำของเขายังคงพร่างพรูไม่หยุด เพียงแต่สิ่งที่ดึงความสนใจของผมได้ในตอนนี้มีเพียงกลีบปากคู่สวยที่ขยับขึ้นลงเชื่องช้า กำลังเชิญชวนให้สัมผัส

ปมเนคไทที่ถูกเขาปลดออกช้าๆ ด้วยเรียวนิ้วที่กรีดบนเนื้อผ้า เม็ดกระดุมเสื้อเชิ้ตที่ถูกแกะทีละเม็ดก่อนเพียงเผยผิวขาวละเอียดให้เห็น ราวกับการยั่วยวนที่ไม่อาจทำให้ผมอดทนต่อได้ไหว

ข้อมือขาวถูกผมฉุดดึง รั้งให้ร่างของเขาทรุดนั่งบนผืนเตียงเคียงข้างผม ก่อนผมจะเพียงทาบวางฝ่ามือร้อนบนช่วงกระดูกไหปลาร้า ดวงตาเรียวรีได้แต่จดจ้องการกระทำของผมนิ่งๆ

“...ชาน” ผมไล้สัมผัสบนเนื้อผิวละเอียด กลับแค่ความร้อนที่ส่งผ่านจากของฝ่ามือของผม แม้ด้วยการแตะแผ่วเบาผิวเนื้ออ่อนก็ระบายแต่งแต้มสีระเรื่อสวย ผมค่อยๆ เลื่อนมือหนาสัมผัสกับพวงแก้มใส ปลายนิ้วเกลี่ยเนื้อผิวนุ่มลื่นด้วยความหลงใหล

“ชานซอง” เสียงหวานที่คลอเคล้าทำให้อดไม่ได้ที่จะดึงวงหน้าเนียนใสให้โน้มต่ำลงใกล้ กลิ่นหอมรัญจวนที่ลอยเตะจมูกยิ่งเร่งเร้าให้ผมโหยหา

ผมเกลี่ยไอลมหายใจข้างใบหน้าของเขา ก่อนจรดจุมพิตบนมุมปากไม่เร่งรีบที่จะดูดกลืนลมหายใจของเขา แม้ในแรงปรารถนาของผมจะเรียกร้องเป็นอื่น

ยิ่งคนตัวเล็กไม่ต่อต้าน
ผมก็ยิ่งรุกเร้าที่จะละเลียดชิมทวงคืนสิ่งที่ควรเป็นของผม

‘ลมหายใจของเขา’

ผมแทรกมือหนาสอดในสาบเสื้อเชิ้ตตัวบางที่หลุดจากขอบกางเกง ฝ่ามือของผมไล่สัมผัสไปตามความเคลิ้มหลงต่อเนื้อผิวอ่อน อุณหภูมิที่หลอมระเหยกลิ่นอายรสชาติอันเป็นเอกลักษณ์ของเขาให้ผมลิ้มชิมไม่มีวันเบื่อ

อี จุนโฮของผม

ผมไล้สัมผัสบนหน้าขาอวบอิ่มผ่านเนื้อผ้ากางเกงที่ลื่นนิ่มติดกับฝ่ามือหนา ผิวขาวละเอียดยังคงฝังตราตรึงในเนื้อสัมผัสของผมแม้ในตอนนี้ที่ร่างของเราทั้งคู่ยังไม่ได้บดเบียดแนบชิด

ผมกดร่างของคนที่เพียงแต่จดจ้องใบหน้าผมนิ่งๆ ฝังร่