[OS Channuneo]The One I Love {Neutral & Sweet}

posted on 19 Oct 2012 18:12 by bonussen in Channuneo
Title: The One I Love
By : bonussen
Pairing: Chan x Ho
Taste : {Neutral & Sweet}
Talk : พัก Co-fic มาเปลี่ยนบรรยากาศกับ OS สั้นๆ ของคู่ชานโฮกันนะคะ สำหรับฟิคยาว Delicate กำลังตั้งใจปั่นจริงๆน้า แต่อาจล่าช้านิดหน่อย ขอโทษทีนะคะ เรื่องนี้บรรยากาศหวานๆ (รึเปล่า? ><) ของคู่นี้ลองอ่านกันว่าจะถูกใจกันรึเปล่าน้า หวังว่าจะชอบน้าคะ~ ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจและคอมเม้นต์นะคะ ^^ ขอให้สนุกกับการอ่านฟิคน้า อ้ะ ฟังเพลงด้วยละกัน~
------------------------------------------------------------------

~bonussen~



= The One I Love =

Channuneo
 
 

‘ทำไม ทำไม ทำไม' กับคำถามมากมายที่เขาคอยย้ำถามผมซ้ำไปซ้ำมา


‘ทำไม’ ผมมักจะคอยเดินตามหลังเขาเสมอ


‘ทำไม’ ผมต้องคอยกอดเขาทุกคืนไม่เคยยอมให้เขาห่างไปไหน


‘ทำไม’ ผมไม่เคยคิดที่จะเปลี่ยนทุกสิ่งที่เป็นตัวเขา แม้บางครั้งมันจะน่ารำคาญบ้างก็ตาม



คำตอบของผม...
ผมไม่รู้ว่าเป็นเพราะความเรียบง่ายเกินไปของมันหรือเปล่า จึงทำให้คนรักของผมอดไม่ได้ที่จะคอยหันกลับมาถามอีกซ้ำแล้วซ้ำเล่า

หรือว่าเพราะบางที มันอาจจะเป็นเพราะเขาหลงลืมไปแล้วก็ได้...

ไอ้หมีบ้า!” เสียงเล็กกรีดร้องลั่นใส่หน้า ขณะข้าวของใกล้มือถูกเขวี้ยงมาไม่ยั้งด้วยความเอาแต่ใจของร่างอวบตรงหน้าของผม

จุนโฮ! เลิกทำตัวเป็นเด็กสักทีได้มั้ย มีเหตุผลบ้างสิ!” ผมตะคอกใส่เขาทั้งๆ ที่ไม่อยากเท่าไรนัก แต่ถ้าไม่ทำ คนเอาแต่ใจก็คงไม่มีทางหยุดทำลายข้าวของสักที

แล้วมันก็มักจะได้ผลทุกครั้งไป ผมคว้าจับข้อมือของจุนโฮไว้ หวังว่าเขาจะใจเย็นลงบ้าง แต่ดวงตาเรียวที่ปรายกลับมาที่ผมอย่างเคืองๆ กลับทำให้ผมเชื่ออีกอย่าง

ไอ้หมี! นายกล้าขึ้นเสียงหรอ!” เป็นอีกครั้งที่เขาเกรี้ยวกราดใส่ผม ซึ่งในตอนนี้ผมแทบจะจำไม่ได้แล้ว ว่าเรากำลังทะเลาะกันด้วยเรื่องอะไรกันอยู่

“นูนอใจเย็นๆ หน่อยสิ จะให้ฉันทำไงนายถึงจะยอมหายโกรธ ถ้านายไม่บอก ฉันก็ไม่รู้นะสิ” ในเมื่อไม้แข็งไม่ค่อยเป็นผลเท่าไรนัก

“ดีกัน...ไม่ได้หรือไง” การจะเอาลูกอ้อนมาใช้บ้างก็ดูเหมือนจะเป็นแค่ทางเลือกเดียวแล้ว

ทำไมถึงไม่รู้! จะต้องให้ฉันคอยบอกนายทุกเรื่องว่าต้องทำอะไรยังไงเลยหรือไง ห๊ะส์!

“จุนโฮ...”

ปล่อย! ไม่ต้องมายุ่ง!” ทั้งๆที่ผมอยากที่ดึงร่างเขามาสวมกอดไว้แน่นแค่ไหน แต่ในทุกครั้ง ก็เป็นผมที่ต้องยอมผละถอยออกก่อนในที่สุด

มันไม่ใช่ว่าผมไม่อยากรั้งเขา ไม่อยากเข้าใจเขา แต่ผมก็แค่ไม่อยากที่จะฝืนมากเกินไป

บางทีเขาอาจจะขัดใจในความเป็นคนขี้กลัว ขี้กังวลของผม แต่ผมก็ไม่อยากที่จะทำให้เรื่องมันร้ายแรงไปมากกว่านี้ เพราะผมกลัวว่าขืนผมฝืนขัดใจเขามากเกินไป มันจะกลับกลายเป็นการเอาน้ำมันราดกับไฟ ผมเลือกที่จะคอยเฝ้าอยู่ห่างๆ รอให้คนรักของผมใจเย็นก่อนแม้สักนิดก็ดี แต่ดูท่าการกระทำของผมมันจะทำให้เรื่องมันเลวร้ายกว่าเดิม...

จุนโฮถมึงทึงเดินกระแทกเท้าออกจากห้องอย่างไม่สบอารมณ์นัก หนำซ้ำยังปิดท้ายด้วยการกระแทกประตูเสียงดังแถมท้าย ไล่ตามด้วยเสียงที่ยังคงบ่นผมไม่หยุดหย่อน

อดไม่ได้...ที่จะหลุดถอนหายใจออกมาในท้ายที่สุด แต่ยังดีที่ผมกลั้นมันไว้ได้จนเขาออกจากห้องไปก่อน ไม่อย่างนั้น... ผมแทบจะไม่รู้เลยว่าชะตากรรมของผมจะเป็นยังไง

ผมทิ้งตัวนั่งกับโซฟานุ่ม เอนหลังกับพนักพิงอย่างหมดแรง ขณะพยายามไล่ความคิดที่เกิดขึ้นทุกครั้งในเวลาที่ทะเลาะกัน

‘จะมีสักครั้งไหมที่จะไม่ทะเลาะกันด้วยเรื่องไร้สาระ’


‘จะมีสักครั้งไหมที่เขาจะยอมฟังผมดีๆ ด้วยเหตุผล’


‘จะมีสักครั้งไหม...’



บ่อยครั้งที่ทะเลาะกัน บ่อยครั้งที่ไม่เข้าใจกัน บ่อยครั้งที่เขารำคาญผม บ่อยครั้งที่ผมก็ไม่เข้าใจว่าเขากำลังต้องการอะไร บทสรุปก็เป็นเหมือนเดิมทุกครั้งที่ผมต้องมานั่งรอคอยดูว่าเมื่อไรเขาจะใจ เย็น

แต่ก็ทำได้เพียงพร่ำบ่นในหัว..
ในความเป็นจริงแล้วไม่ว่าจุนโฮจะเป็นยังไง ไม่ว่าบางครั้งมันจะน่ารำคาญแค่ไหน สุดท้าย...

‘ผมก็ยังคงรักจุนโฮที่เป็นแบบนั้น’

ทำไมกันนะ กับแค่เหตุผลสั้นๆ ง่ายๆ แค่นั้น ความไม่สบายใจ ความกังวล ความขุ่นมัวทั้งหลายกลับถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มบางๆ

ผมนั่งจ้องบานประตูที่ปิดนิ่งเงียบมาได้สักพักใหญ่
เสียงเล็กๆ ที่เคยเล็ดรอดออกจากห้องคอยพร่ำบ่นดุว่าผมตอนนี้กลับหยุดลงแล้ว

“....”
ผมค่อยๆ ผุดตัวลุกขึ้น ก้าวขานำพาร่างของตัวเองให้หยุดยืนอยู่หน้าประตูที่มีคนตัวเล็กแอบอยู่เงียบๆ ภายในห้อง