{OS Doojoon x Junho}Rainbow Connection

posted on 15 Aug 2012 01:22 by bonussen in DooHo
Title: Rainbow Connection
By : bonussen
Pairing: Doo x Ho, ???xHo
Talk: ห่างหายไปนานกับคู่ดู๋โฮ สำหรับเรื่องนี้เป็นภาคต่อของ

 Special Christmas (Junho's Part) >> I remember (Doojoon's Part)
 
ยังไม่ได้ทิ้ง Delicate น้าแต่ขอรื้อฟิ้นอารมณ์ดู๋โฮกลับมาสักหน่อย ยังไงก็หวังว่าจะชอบกันนะึคะ แนะนำให้เปิดเพลงฟังไปด้วยเข้ากับบรรยากาศน้า ขอให้สนุกกับการอ่านฟิคค่ะ ^^~
----------------------------------------------------

~bonussen~



~Rainbow Connection~


 

เพลง..

คุณเคยมีเพลง...ที่ทำให้คุณต้องหยุดฟังทุกครั้งที่ได้ยินบทเพลงนั้นบรรเลงมั้ย


เพลง...

ที่คุณเคยสงสัยหรือไม่ ว่าทุกครั้งที่คุณหยุดเพื่อฟังท่วงทำนอง มันเป็นเพียงเพราะความหมายของเพลง หรือช่วงเวลาที่มีความหมาย...ความทรงจำที่บทเพลงนี้คลอเคล้าอยู่ไม่ไกล....




สำหรับผมมีอยู่หนึ่งเพลงที่ยังคงติดตรึงภายในหัว

เพลงที่ผมสร้างความทรงจำให้กับมัน ในครั้งที่ผมมีช่วงเวลาอยู่กับ ’เขา’


.
.
.
“..นโฮ..จุนโฮ” เสียงทุ้มต่ำที่ดึงผมจากความเหม่อลอย ขณะท่วงทำนองบทเพลงยังคงบรรเลงผ่านหูฟังคู่โปรด หูฟังที่ถูกมือหนาของผู้เอ่ยเรียกชื่อของผมถอดออกไปข้างหนึ่ง เพียงเพื่อเขาจะรับฟังท่วงทำนองเดียวกันกับผม

“เพลงนี้อีกแล้วหรอ” เขาทิ้งตัวลงนั่งตรงข้าม ขณะเสียบหูฟังไว้ในหู รอยยิ้มที่เขาส่งมอบให้กับผมอบอุ่น อบอุ่นเหมือนเช่นทุกครั้ง “ดูท่านายจะชอบจังนะ ไม่เบื่อมั่งหรือไง”

ผมมุ่ยหน้าใส่กับคำพูดของเขาราวกับถ้อยคำที่ต้องการเหน็บแนม ก่อนเบนหน้าหนีออกกลับไปยังทิวทัศน์ภายนอกหน้าต่าง ในช่วงฤดูฝน ที่สายฝนพราวเทจากผืนท้องฟ้าสีทึม

แต่มือหนาที่ลูบกลุ่มผมนิ่ม กลับดึงความสนใจของผมกลับมาที่เขา
“ล้อเล่นน่า โกรธรึไง” เสียงทุ้มเอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง ขณะท่วงทำนองของบทเพลงหวานยังคงคลอเคล้าก้องภายในหูของเราทั้งคู่ เพลงเดียวกัน...ที่อยู่ในช่วงเวลาของสายฝนพรำ บทเพลงเดียวกันที่สร้างความทรงจำของช่วงเวลาที่อยู่กับเขา

ห้วงภวังค์ที่หลุดลอยไปตามเสียงดนตรี ขณะดวงตาของเราทั้งคู่ยังคงสอดประสาน
สัมผัสที่ไล้จนถึงพวงแก้มใส ปลายนิ้วที่อิงความเย็นเล็กๆ ปะทะกับความร้อนผ่าวที่วนเวียนบนผิวหน้าของผม บังคับผมให้เลือกที่จะเบนหลบสายตาของเขา

ดวงตาเรียวที่เฝ้ามองออกไปยังนอกหน้าต่างกับภาพหยดน้ำประกายใสที่พราวเกาะบนผิวกระจก กับดวงตาคมที่ยังคงจดจ้องผมไม่เว้น

“นายว่า...วันนี้เราจะเห็นรุ้งรึเปล่า..” ผมเอ่ยถามเขา โดยไม่แม้แต่จะหันสบตา

“...ไม่รู้สิ อาจจะเห็น อาจจะไม่เห็น” เขาตอบผมด้วยโทนเสียงที่ไม่แปรเปลี่ยน “แต่คงไม่ผิด...ถ้าเราจะมองหา” รอยยิ้มบางๆผุดขึ้นบนใบหน้าของผม กับคำตอบของเขา ถ้อยคำที่ตรงไปตรงมา แต่ในทุกคำพูดของเขากลับแฝงด้วยความหวังเสมอ

“อากาศแบบนี้...คงไปไหนไม่ได้อีกสักพัก” เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อน ขณะที่ผมยังคงหลงใหลกับห้วงเวลาชวนฝัน

เสียงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอทำให้ผมเบนความสนใจกลับไปที่ร่างของเขา
เขาเพียงฟุบลงกับโต๊ะ ผล็อยหลับไปทั้งอย่างนั้น ผมได้แต่อมยิ้มบางๆกับภาพตรงหน้า ก่อนที่มือบางกลับเผลอเอื้อมจะสัมผัสตัวเขา เวลาที่ผมอยากให้กลับเดินอย่างเชื่องช้าตามท่วงทำนองของดนตรีที่ยังคลอเตล้า ผมชะงักมือเล็กน้อยก่อนที่มันจะสัมผัสบนผิวสีน้ำผึ้ง

ผมลูบไล้สัมผัสตามเรียวนิ้วและแขนของเขา แตะสัมผัสผ่านไอความอบอุ่นที่อบอวลรอบร่างของเขาโดยไม่กล้าที่จะไล้โดยตรงบนผิวเนื้อ

เสียงสายฝนที่แผ่วลง ขณะที่ห้วงความคิดของผมถูกตรึงกั