[OS-Channuneo] ง้อ&งอน~ {Sweet & Spicy}

posted on 25 Jun 2012 16:47 by bonussen in Channuneo
Title: ง้อ&งอน~
By : bonussen
Pairing: Chan x Ho {Channuneo, Chanho}
Taste : {Sweet & Spicy}

Talk: ช่วงนี้โบว์ลงฟิคช้าอย่างอลน้า ใช้ Channuneo เรื่องนี้มาง้อละกัน ~
เรื่องที่แอบอยากให้ลองอ่าน เพราะน่ารักมากกกค่ะ  
 
>>> 'รักนิดสะกิดหน่อย(เด็กดื้อของผม)' <<< 
 
สำหรับเมนนุ้งโฮ เค้าแอบอยากแนะนำ....Delicate.....~Pairing: Doo x Ho~ น้า เนื้อเรื่องหวานๆ หวังว่าจะชอบกันนะคะ ^^

------------------------------------------------------------------

~bonussen~
~ ง้อ & งอน ~
Channuneo
 
 
...คืนวันศุกร์....
การตรงดิ่งกลับบ้านหลังเสร็จจากที่ทำงาน..
ปล่อยทิ้งตัวนั่งบนโซฟาขนาดใหญ่เมื่อกลับถึงห้อง เอนแผ่นหลังผ่อนคลายขณะจิบชิมเบียร์เย็นๆดื่มด่ำกับบรรยากาศและทิวทัศน์ค่ำคืน...พร้อมกันกับคนรัก..ที่จะแอบย่องมาจากทางด้านหลัง ก่อนวงแขนเรียวจะรัดโอบรอบต้นคอของผม... ยิ้มหวานถูกส่งมอบให้เมื่อผมหันสบตากับเขาด้วยรอยยิ้มเช่นเดียวกัน...

ด้วยความหมั่นเขี้ยวที่ริอาจคิดจะแกล้งให้ผมตกใจ..ผมจะยกมือแอบหยิกแก้มใสเบาๆ เอื้อมมือลูบกับเกลียวผมนิ่มของเขา...ออกแรงแค่เพียงเล็กน้อยโน้มใบหน้าน่า รักให้รับจูบจากผม....ค่ำคืนที่ผมวาดฝันไว้...

ทั้งๆที่มันควรจะเป็นแบบนั้น...
ทิวทัศน์ภายนอกของตึกสูงเต็มไปด้วยสีสันหลากหลาย แสงไฟสาดส่องบ่งบอกถึงการปลดปล่อยหลังจากการทำงานกันมาทั้งอาทิตย์...

คืนวันศุกร์ทั้งที ผมก็อยากกลับบ้านพักผ่อนหลีกหนีจากความวุ่นวายของชั่วโมงการทำงานที่ติดต่อกันมาหลายวัน...
ทั้งๆที่...ผมวางแผนแบบนั้นแล้ว... แต่ในความเป็นจริงผมกลับยังติดแหง่กนั่งปวดหัวอยู่ที่ทำงาน...
ปัญหาที่คาดไม่ถึงกับเจ้าตัวคนสร้างปัญหาที่ดันหนีกลับไปก่อนแล้ว ผมเลยต้องลงมือจัดการเองคนเดียว กะว่าจะเก็บไว้คิดบัญชีทีหลัง...

ผมละสายตาจากหน้าจอคอมพักสายตาหลังจากจดจ่อมาหลายชั่วโมง...ยืดแขนบิดขี้เกียจ ผ่อนเส้นประสาทกล้ามเนื้อ สะบัดความเมื่อยล้าออกจากร่างกาย...

การที่บริษัทเติบโตอย่างรวดเร็วเป็นผลดีก็จริงหรอก แต่กับจำนวนพนักงานที่ยังไม่พร้อมรองรับ พนักงานทุกคนจึงต้องถืองานทีละหลายส่วน... ถ้าไม่ติดว่าเงินเดือนที่นี่ค่อนข้างดีแล้วละก็ป่านนี้ผมคงได้หาที่ใหม่ไปแล้ว...

ขณะปล่อยความคิดเรื่อยเปื่อย พักจากเรื่องหนักหัว...
ผมเหลือบมองเข็มนาฬิกาที่ชี้บนหน้าปัดของนาฬิกาแขวนในห้องทำงาน ที่บังคับให้ผมต้องกระเด้งสุดตัวอย่างตกใจแทบจะทันที...ผมรีบเซพงานที่ทำ ค้างไว้ ปิดหน้าจอพับเก็บโน๊ตบุ๊คลงกระเป๋า ก่อนบึ่งตัวออกจากที่ทำงานให้เร็วที่สุด...

ก็วันนี้...ผมเป็นคนสัญญากับคนรักของผมเองว่าจะรีบกลับ...
ช่วงนี้ผมไม่ค่อยมีเวลาให้กับเขานัก.. ผมก็เลยวางแผนว่าวันหยุดคราวนี้จะใช้เวลาสองต่อสองกับเขาให้เต็มที่.. แต่ไม่ทันไร..ผมก็ดันผิดสัญญาตั้งแต่เริ่มแรกซะแล้ว... ไม่อยากคิดเลยว่าป่านนี้เขาจะหััวเสียมากแค่ไหนกันนะ...
.
.
ผมคว้ามือถือไล่เปิดดูข้อความที่ยังไม่ได้อ่าน...
ดูเหมือนเขาจะส่งข้อความมาหลายรอบแล้ว แต่ผมดันลืมตั้งปิดเสียงไว้ทำให้ไม่รู้สึกตัว...

ข้อความแรกถูกส่งมาตั้งแต่ช่วงเวลาเลิกงานของเขาพอดิบพอดี

'เลิกงานแล้ว! กลับไปรอที่ห้องก่อนนะ : ) อย่าลืมรีบตามมาล่ะ!' -จุนโฮ


ข้อความ...ที่ทำให้ผมได้แต่ลอบอมยิ้มเล็กๆ กับความตื่นเต้นที่ถูกสื่อออกมาในรูปของถ้อยคำ... เท่านี้ก็รู้ได้แล้วว่าเขารอลุ้นให้ถึงเวลาที่พวกเราจะเจอกันมากขนาดไหน...

ยิ่งคิดแบบนั้น.. ผมเลยยิ่งรู้สึกผิด...โขกหัวตัวเองกับพวงมาลัยรถ..หวังให้ย้อนเวลากลับได้ ผมจะรีบแจ้นไปหาเขาทันทีโดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น...

'ทำไมถึงติดขนาดนี้นะ' ผมนั่งเท้าคาง ถอนหายใจดังๆ อย่างหน่ายๆ ขณะจ้องดวงไฟกลมๆสีแดงเขม็ง มุ่งมั่นสะกดจิตให้มันเปลี่ยนสีสักที... ก่อนยอมถอดใจในที่สุด และหันความสนใจนั่งไล่อ่านข้อความที่จุนโฮไล่ส่งมาทุกๆ 15-30 นาที...

ข้อความที่สองถูกส่งมาไม่นานหลังจากข้อความแรก...

'รถติดสมกับเย็นวันศุกร์! ชั้นคงถึงก่อน แต่ถ้าคิดให้รอนานล่ะ นายตายแน่!' -จุนโฮ


ผมหลุดหัวเราะอย่างลืมตัว คำขู่ของเขาอาจไม่ค่อยจะได้ผลสำหรับผมสักเท่าไรนัก.. แต่ถ้าจะให้สำนึกถึงความผิดที่ผมดันเลทแล้วละก็.. ผมก็ได้แต่นั่งสลดใจจริงจัง...กับจุนโฮที่ตั้งอกตั้งใจ และตั้งหน้าตั้งตารอซะขนาดนี้...ผมแทบจะไม่รู้เลยว่าควรจะหาทางไถ่โทษยังไง ดี...

ขณะที่ในหัวร่อนคิดหาวิธีขอโทษคนที่ตอนนี้คงกำลังงอนหนัก ตาคมก็ยังไล่อ่านข้อความต่อๆ มา...

'นายอยากทานอะไรมั้ยอา ชั้นกะแวะซื้อไปเลย นายจะได้ไม่เสียเวลา' -จุนโฮ


'หึ! ไม่ตอบแล้วอย่าคิดว่าชั้นจะใจดีซื้อของโปรดนายให้นะ!' -จุนโฮ


'กล้วยมันลดราคา! ไม่ได้ซื้อให้นายนะ! ชั้นจะกินเองคนเดียว!' -จุนโฮ


'ถึงห้องแล้ว! นายล่ะ! ทำไมไม่ตอบเลย แต่ถ้าขับรถอยู่ก็ไม่ต้องนะ ขับรถดีๆล่ะ' -จุนโฮ


'หิวแล้วนะ! อยู่ไหนแล้ว ถ้าไม่่ตอบ ชั้นจะกินคนเดียวหมดนี่เลย รวมกล้วยที่ซื้อมาด้วย!' -จุนโฮ


'ยังไม่ถึงอีกรึไง! ทำไมถึงไม่รับสาย!' -จุนโฮ



รับสาย?
อ้ะ! ผมมัวแต่สนใจข้อความเลยลืมสังเกตว่ามี missed call ค้างไว้ 20กว่า missed call ผมได้แต่ตบหน้าผากกับความงี่เง่าของตัวเอง..

สัญญาณไฟที่เปลี่ยนเป็นสีเขียว...
ผมคว้าสมอลทอล์คเสียบที่หู ก่อนกดโทรออก... การโทรในสองสายแรก... ดูเหมือนปลายสายเลือกที่จะไม่รับหรือตัดสายทิ้ง... ผมลังเลพักใหญ่ ก่อนตัดสินใจโทรออกอีกครั้ง ในเมื่อผมดันผิดสัญญาขนาดนี้ การที่เขาจะโกรธจนไม่อยากคุยมันเป็นเรื่องที่จะโทษใครไม่ได้จริงๆ...

หัวใจผมเต้