[Fic CNN]Night Sky 1

posted on 05 Apr 2013 11:16 by bonussen in NightSky

Story:: Night Sky I

By:: bonussen

Couple:: Chansung x Junho ft Doojoon

Talk: หวังว่าจะชอบกันนะคะ ^^

--------------------------------------------------


 


~bonussen~
 

Intro l 1 l TBC

 


#1 The first and the last


Doojoon's Part



จริงสินะ..ผมกำลังลืมไป..


นี่ไม่ใช่ครั้งแรก

แต่มันจะเป็นครั้งสุดท้าย..


ปัง!!!...



ในครั้งแรก...

ที่ผมได้พบกับเขา...


เสียงอึกทึกที่เคยดังก้องภายในหัว...กลับเหลือเพียงเสียงกระซิบของคำเชิญชวนยามดวงตาของเราสอดประสาน...


ผมกำลังได้รับการอวยพรจากเบื้องบนให้กับช่วงเวลาที่ราวกับห้วงความฝัน


เวลาของผมกำลังหยุดนิ่ง ขณะจดจ้องในดวงตาเรียวคู่สวย

เขาคือเป้าหมายของผม


“..อี จุนโฮ”

ผมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง จ้องมองคนตรงหน้าด้วยรอยยิ้มมุมปาก ก่อนพยายามสงวนท่าทีของตัวเองไว้ ในเมื่อคนตรงหน้ากำลังเลือกที่จะจับสังเกตท่าทางของผม ผมก็กำลังทำเช่นนั้นกับเขาไม่ต่างกัน


“จุนโฮ คนของนาย คุณแทคยอน” นัยน์ตากร้าวถูกปรายมาที่ผมทันทีที่ชื่อทั้งสองถูกผมเอ่ยขึ้น แต่ผมกลับไม่ได้เกรงกลัวมันนักเท่าไร ผมลอบมองร่างขาวที่เพียงยืนนิ่งจดจ้องไปยังความว่างเปล่าเบื้องหลังของผม ราวกับไม่ได้สนใจในบทสนทนาของผมและนายของเขาที่นั่งตรงข้ามกับผม


นายใหญ่แห่งตระกูลอ๊ค

อ๊ค แทคยอน ชายหนุ่มร่างยักษ์ที่นั่งตรงข้ามกันกับผม จะให้เรียกว่าเขาเพียงตีสีหน้าเคร่งขรึมไม่สนใจ หรือท่าทีนิ่งๆ แบบนี้คือการครุ่นคิดขณะพิจารณาในข้อเสนอของผมรึเปล่านั้น ผมก็ไม่อาจที่จะให้คำตอบที่แน่ขัดได้


แต่เพียงเท่านี้..ผมก็พึงพอใจแล้วกับเรื่องสนุกในตอนนี้


มันช่างเป็นเรื่องตลกสิ้นดี ที่นายใหญ่ของตระกูลอ๊ค ตระกูลที่ถูกยกยอให้เรียกว่าเป็น ‘กลุ่มผู้ลงทุน’ ที่มีอำนาจมากที่สุด ผู้ควบคุมพื้นที่ฝั่งตะวันออกเกือบทั้งหมด กำลังเลือกที่จะทำข้อตกลงกับผม


“แลกกับข้อมูลที่นายอยากได้” ผมเอ่ยย้ำอีกครั้ง เร่งเร้าให้เขารีบตัดสินใจ ข้อแลกเปลี่ยนที่ผมเชื่อว่าเขายอมที่จะให้ได้ทุกอย่าง กับแค่ข้อมูลที่กำด้วยความลับสำคัญของ ‘กลุ่มผู้ลงทุน’ ฝั่งใต้ ที่ผมหามันมาได้ไม่อยากเย็นเท่าไรนัก


ใครๆ ก็รู้ถึงความบาดหมางของตระกูลใหญ่ทั้งสองฝั่ง บางทีอาจเป็นข้อได้เปรียบอย่างแรกที่ผมไม่เคยคิดจะเข้าข้างฝ่ายไหน และสำหรับแทคยอนแล้ว การที่เขาเพิ่งได้รับเลือกให้เป็นผู้นำตระกูลคนใหม่


บังคับให้เขาต้องรีบไขว่คว้า...มันเป็นสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้ ในเมื่อเขาต้องทำให้ตัวเองเป็นที่ยอมรับจากพวกรุ่นก่อนๆ


ถึงอำนาจโดยส่วนใหญ่จะตกเป็นของนายใหญ่คนปัจจุบันแล้วก็จริง แต่ก็ใช่ว่าจะทั้งหมดไม่ ความเป็นจริงแล้วผู้ที่กุมอำนาจที่แท้จริง..ยังไงก็ไม่พ้นกลุ่มผู้สูงวัยจอมหัวดื้อ ผู้อาวุโสรุ่นเก่าที่ยังคงแฝงไว้ซึ่งอำนาจเงา ด้วยเพียงคำพูดประโยคเดียว สถานการณ์ก็อาจพลิกผันได้


เพราะอย่างนั้นการที่แทคยอนจะพยายามทำทุกอย่างเพื่อเอาใจพวกรุ่นเก่าๆ จึงคาดเดาไม่ยาก...


“ไม่เห็นต้องทำสีหน้าเคร่งเครียดขนาดนั้นเลยนิครับ” ผมบอกกับคุณชายใหญ่ที่ดูเหมือนจะบึ้งตึงขึ้นทันที เมื่อผมเรียกร้องขอแย่งตัวคนสนิทของเขา คงไม่ง่ายนักหรอกที่เขาจะยอมปล่อยให้มันเกิดขึ้น

ผมซึ่งเป็นเพียงแค่หมากตัวเล็กๆ ตัวหนึ่งที่กำลังถูกขับเคลื่อนอย่างเงียบๆ บนผืนกระดาน หากทุกอย่างดำเนินไปตามการวางหมากที่ถูกวางแผนไว้แล้วเรื่องราวหลังจากนี้ก็ไม่ใช่เรื่องหนักหนาเท่าไรนัก


แม้กระทั่งเรื่องทีจะได้ถือไพ่เหนือกว่า เพื่อต่อรองกับหมากตัวสำคัญอย่างอ๊ค แทคยอน


ในเมื่อ ..ผมกำลังได้รับ ‘ความร่วมมือเล็กๆ’


“ผมก็แค่คิดว่ามันจะเท่าเทียมกันดี ที่ผมจะขายความลับเพื่อแลกกับความลับ” รอยยิ้มยียวนถูกเผยขึ้นบนใบหน้าของผม มันก็สนุกดีที่ได้ท้าทายสิ่งที่ดูเหมือนจะเกินตัว แค่ในตอนที่ผมยังทำมันได้ ผมก็ต้องรีบฉกฉวยโอกาสนี้ไว้เท่านั้น “ถ้าแค่มือขวาของคุณจะยอมปริปากบอก”


"..ผมไม่มีวัน" เสียงของชายหนุ่มดวงตาเรียวรีขัดขึ้นกับประโยคของผม น้ำเสียงของเขาต่างกับที่ผมจินตนาการไว้ แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังคงฟังดูนุ่มหู "...ขอโทษที่เสียมารยาทนะครับ เพียงแต่มันกำลังพาดพิงถึงผม" ดูเหมือนเขาจะหุนหันกว่าที่ผมคิดไว้


"หึ" ผมหลุดหัวเราะเบาๆ ยังไงก็ตาม เขาก็น่าสนใจสำหรับผมอยู่ดี "อย่าขอโทษไปเลยครับคุณจุนโฮ" ผมเบนมองไปทางดวงหน้าหวานที่จ้องเขม็งมาที่ผม "เพราะยังไง มันก็ขึ้นอยู่กับความสมัครใจของคุณด้วย" ผมยกยิ้มมุมปาก ก่อนหันกลับมาทางคู่สนทนาตรงหน้า "แล้วก็คำอนุญาตของคุณชายใหญ่ว่าจะยอมเมตตาคนของคุณให้กับผมสักคืนหนึ่งได้รึเปล่า"


"ทำไมต้องจุนโฮ" เท่านี้แหละ...ที่ผมกำลังรออยู่...ในที่สุดแทคยอนก็ยอมที่จะปริปาก ดูเหมือนว่าเขาก็เริ่มจะโอนอ่อนตามข้อเรียกร้องของผม


"เพราะชะตาต้องกันนะสิครับ" ผมตอบเขาด้วยรอยยิ้มกวนๆ "คุณแทคยอนไม่เคยหรือครับที่รู้สึกติดใจใครสักคน ทั้งที่เจอกันครั้งแรก"


"แต่ฉันไม่ได้ขายคนของฉันเพื่อเรื่องพรรค์นั้น"


"อย่าเพิ่งอารมณ์เสียสิครับ พวกเราเป็น 'นักธุรกิจ' เหมือนกัน การแลกเปลี่ยนที่สมเหตุสมผลก็เป็นเรื่องธรรมดาที่จะเกิดขึ้นนิครับ" สำหรับพวกเขาแล้ว ประโยคของผมคงดูเหมือนการยอกย้อนที่น่าหมั่นไส้


"แค่คืนเดียว" ผมเอ่ยย้ำอีกครั้ง ให้ข้อจำกัดในตัวเลือกว่าสิ่งที่ผมปรารถนาไม่มีอะไรอื่นจะสามารถทดแทนได้ "ผมสัญญาว่าจะไม่ทำให้คนของคุณต้องบอบช้ำ"


ใบหน้าคมที่จดจ้องมาที่ผมยังคงเรียบนิ่งราวกับรูปปั้น คงไม่ง่ายที่จะอ่านความคิดของอ๊ค แทคยอน แต่ความลังเลของเด็กหนุ่มที่ขบเม้มเรียวปากสีหวานอย่างึครุ่นคิดกลับทำให้ผมเผยรอยยิ้มบางๆ


ดูเหมือนว่า จะมีคนยอมทำได้ทุกอย่าง เพื่อไม่ให้การเจรจาในครั้งนี้ต้องสูญเปล่า "เวลากำลังเดินอยู่ แต่ข้อเสนอของผมมีจำกัด"


"ผมจะทำครับ คุณแทคยอน" แค่เท่านี้...


คำตอบที่ผมต้องการ

.

.

.

TBC.

Next Part : Junho's Part
Title: [SF] =ONSEN SPECIAL= Forever with you
Part : 1/3
Author: Snoww&bonussen
Paring: Channuneo
Rate: NC+

--------------------------------------

ภาคแรก :: [SF] Forver with you

12 l 3 =END=


 
“ช้าๆหน่อย ไม่เป็นรึไง” เสียงหวานพึมพำเบาๆ ขณะค่อยๆ ก้าวเดินออกจากสนามบินด้วยสะโพกที่ยังปวดหนึบด้วยเหตุผลบางอย่าง “ทำไมไม่ให้รถมารับ ต้องให้เดินไปถึงที่เลยหรอ”

บอดี้การ์ดหนุ่มชะงักฝีเท้าลงพร้อมกับหันมองคนตัวเล็กที่เดินรั้งอยู่ด้านหลังด้วยใบหน้าบูดบึ้ง "ต้องให้ผมอุ้มมั้ยครับ”

“ไม่ใช่เด็กๆ ถึงจะต้องให้อุ้มนะ” ตาเรียวปรายมองอย่างไม่สบอารมณ์นัก ก่อนค่อยๆ กระเผลกตัวเองเดินหน้าด้วยใบหน้าง้ำงอ “เดินนำดีๆสิ” มือขาวคว้าจับชายเสื้อของร่างสูงไว้ ขณะเรียวปากอิ่มยังพร่ำบ่นไม่หยุด “เจ้าห่วย มันเจ็บแค่ไหนเข้าใจบ้างมั้ยเนี่ย”

ชานซองแอบถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนโน้มตัวเข้าใกล้เพื่อกระซิบกระซาบถ้อยคำให้ได้ยินกันเพียงแค่สองคน “ก็บอกแล้วว่าต้องให้ทำบ่อยๆ เดี๋ยวก็ชินไปเองแหละครับ” จบประโยคสุดแสนยียวนชายหนุ่มก็รีบผละตัวออกห่างสายตากราดเกรี้ยวที่ตวัดหันมองทันที

“ไม่เอาที่แคบๆ อีกนะ..” คนตัวเล็กเพียงเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วด้วยใบหูที่ขึ้นสีจัด ขณะมือบางกำชายเสื้อของร่างสูงแน่นก้มหน้าก้มตาเดินตามอีกร่างแสร้งทำเป็นไม่สนใจ

คิ้วเข้มเลิกขึ้นกับคำตอบที่หลุดออกมาจากริมฝีปากอิ่ม พร้อมกับเรียวปากหยักที่แอบยกยิ้มเพียงบางๆ “ครับ..” จังหวะการก้าวเดินของร่างสูงถูกปรับให้เนิบช้าลงขณะที่มือถือเครื่องบางถูกหยิบยกขึ้นเพื่อโทรออกไปหาบุคคลทางปลายสาย

"ฮัลโหลครับ...ผมชานซอง..ตอนนี้ผมกับคุณหนู"

“รถล่ะ แล้วครั้งนี้จะพักที่ไหน ใครเป็นคนจัดการ” จุนโฮเริ่มที่จะตั้งคำถามอีกครั้ง ขณะขาเรียวหยุดจังหวะก้าวเดิน ดึงรั้งชายเสื้อของร่างสูงไว้ เมื่อความเจ็บปวดทางช่วงล่างกลับทำให้เขาด้านชาเล็กน้อย

ร่างสูงชำเลืองมองร่างบางเล็กน้อย “ครับ..ใช่ครับ..” แต่ประโยคสนทนากับทางปลายสายยังคงถูกดำเนินต่อไป

“ชานซอง” จุนโฮเอ่ยเรียกชื่อของบอดี้การ์ดหนุ่มเพียงเรียกร้องคำตอบจากอีกร่าง “ชานซอง...ชานซอง เจ้าห่วย!” เสียงเล็กตะเบ็งขึ้นเต็มเสียง ขณะมือขาวดึงชายเสื้อของคนที่ไม่คิดสนใจเขาจนสุดแรง

นิ้วเรียวถูกยกขึ้นวางทาบบนริมฝีปากอิ่ม เพื่อหยุดยั้งเสียงวีนที่กำลังจะกระหน่ำด่าทอเขาต่อ “ถ้าอย่างนั้นผมจะหารถไปที่พักเอง แต่หวังว่าครั้งต่อไปคงไม่มีเรื่องผิดพลาดแบบนี้อีก”

ตาเรียวจ้องมองใบหน้าคมด้วยประกายหวั่น ก่อนมือขาวจะปัดเรียวนิ้วที่ทาบทับริมฝีปากของเขา “ทำไมล่ะ รถไปไหน นี่พวกเราต้องหาทางไปเองจริงๆ หรอ” เรียวปากอิ่มขบเม้มจนเป็นเส้นตรง “อีกไกลมั้ย ฉันเจ็บ” น้ำเสียงหวานแผ่วลงเล็กน้อย

เครื่องมือสื่อสารถูกสอดเก็บลงในกระเป๋าเสื้อสูทหลังจากบทสนทนากับทางปลายสายได้จบสิ้นลง “รถที่จะมารับเกิดอุบัติเหตุเฉี่ยวชนระหว่างทางนิดหน่อยครับ” ดวงตาคมทอดมองใบหน้าหวานที่ดูเหมือนจะลดความกราดเกรี้ยวลงเพียงเล็กน้อย “ทนอีกนิดนะครับ” น้ำเสียงที่เคยยียวนกวนโทสะถูกปรับให้นุ่มนวลลง

คนตัวเล็กพยักหน้าขึ้นลงช้าๆ ตอบรับคำถามของร่างสูง “แล้วจะทำยังไงต่อ”

“คงต้องเรียกรถแท๊กซี่ไปที่พักครับ”

“..แท็กซี่” ร่างเล็กย้ำทวนถ้อบคำของอีกร่าง “ที่พักไกลมากรึเปล่า”

“คิดว่า..” ชานซองแผ่วเสียงลงในท้ายประโยค “ไม่น่าจะไกลนะครับ...”

.
.
.
ร่างของคนตัวเล็กทิ้งตัวนอนกับผืนเตียงอย่างอ่อนแรง ตาเรียวหลุบปิดลงไม่ต้องการรับรู้ถึงเรื่องราวรอบตัว “ไม่เห็นจะจริงเลย..ไกลชะมัด เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว สะโพกก็ปวด ระบมไปทั้งตัว” จุนโฮพร่ำบ่นถ้อยคำปรายมองร่างสูงที่ยังคงหอบกระเป๋าของเขาไว้ในมือขณะค่อยๆ ก้าวเข้ามาในห้อง

“อาบน้ำก่อนสิครับจะได้สบายตัวขึ้น” ชานซองค่อยๆวางสัมภาระของเจ้านายตัวน้อยลงบนพื้นพรมก่อนหมุนตัวเตรียมก้าวออกจากห้องพัก

"ไม่ ยืนไม่ไหวแล้ว"

“แล้วจะหลับทั้งอย่างนั้นเลยเหรอครับ” ดวงตากลมทอดมองร่างคนตัวเล็กที่นอนคว่ำหน้าฝังตัวอยู่บนเตียงด้วยความห่วงใย

"อืม.." จุนโฮครางตอบรับเบาๆ ขณะฟูกนุ่มสบายกับร่างที่อ่อนล้ากำลังจะล่อลวงเขาสู่ห้วงภวังค์

"ห้ะส์! เหวอ! ชานซอง!" ร่างที่ถูกยกขึ้นพาดบ่าลอยเหนือฟูกเตียงนุ่มทำให้ดวงตาเรียวที่กำลังเคลิ้มปิดลงกลับต้องโพลงโตขึ้น กับเสียงเล็กที่โวยวายอย่างไม่สบอารมณ์เมื่อบอดี้การ์ดหนุ่มกลับไม่ยอมให้เขาได้พักผ่อนตามใจชอบ “จะทำอะไรน่ะ! ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ! ฉันจะนอน!” คุณหนูหน้าหวานดิ้นไปมาอย่างไม่ยอมแพ้

“จะนอนเลยได้ยังไงครับ ต้องอาบน้ำแล้วก็ล้าง...” ขายาวก้าวพาร่างที่กำลังดิ้นร่วนอยู่บนบ่าออกจากห้องพักทันที

“ล้าง...?” ประโยคที่ร่างสูลเลือกที่จะหยุดไว้กลับดึงความสนใจของร่างที่ดิ้นร่วนให้หยุดชะงัก เลิกคิ้วเล็กน้อยพร้อมกับทวนถ้อยคำเป็นเชิงคำถาม ก่อนรอยยิ้มกรุ้มกริ่มบนใบหน้าคม กับฝ่ามือหนาที่ลูบไล้สัมผัสกับช่วงสะโพกอิ่มจะให้คำตอบกับเขา พวงแก้มใสขึ้นสีระเรื่อโดยทันที

“ไอ้ลามก! ไอ้ห่วย! ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ!” จุนโฮโวยวายกลบเกลื่อนพร้อมเริ่มดิ้นอีกครั้งอย่างไม่ลดละ

“หยุดดื้อสักทีได้มั้ยครับ” ร่างสูงปรามอาการพยศของจุนโฮด้วยน้ำเสียงที่กดต่ำพร้อมกับฝ่ามือใหญ่ที่ตีฟาดลงไปบั้นท้ายกลมกลึงเพียงเบาๆ

ช่วงสะโพกที่ยังคงปวดร้าวกับการตีแม้เพียงแผ่วเบากลับสร้างความเจ็บปวดให้ริ้วแล่นไปทั่วร่างเล็ก จุนโฮสะดุดเล็กน้อยกับริ้วสะโพกที่ปวดหนึบ ก่อนตาเรียวชื้นขอบแดงจะปรายมองกลับมาที่ร่างสูงราวกับการข่มขู่ด้วยเรียวปากอิ่มที่เม้มกัดแน่น

“การแช่น้ำอุ่นๆ น่าจะช่วยให้หายเจ็บลงได้บ้าง แล้วออนเซ็นที่นี่ก็ดูเป็นส่วนตัวดี” ร่างคนตัวเล็กถูกอุ้มลงจากบ่า โดยมีมือใหญ่คอยช่วยประคองจับเอาไว้

“แต่ฉันอยากนอนนินา..ทำไมต้องห้ามด้วย”

“อาบน้ำก่อนนะครับ” บอดี้การ์ดหนุ่มปรับน้ำเสียงให้นุ่มทุ้มน่าฟังมากยิ่งขึ้น เพื่อหวังว่าคุณหนูจอมเอาแต่ใจจะยอมโอนอ่อนให้กับคำร้องขอของเขา “นะครับคุณหนู” เรียวนิ้วยาวค่อยๆเกลี่ยสัมผัสบนพวงแก้มสีระเรื่อ “เดี๋ยววันพรุ่งนี้คุณท่านก็บินตามมาแล้ว ผมคงไม่มีโอกาสได้ใกล้ชิดกับคุณหนูแบบนี้อีก”

จุนโฮหลุดถอนหายใจแผ่ว “แต่มันเหนื่อย ฉันไม่ไหวหรอก” ร่างเล็กพึมพำตอบอีกคนเบาๆ

“แค่แช่น้ำอุ่นๆ ผ่อนคลายเองครับ” กระดุมเสื้อเชิ้ตบนร่างคนตัวเล็กถูกร่างสูงถือวิสาสะปลดถอดออกให้ “คุณหนูคิดว่าผมจะชวนคุณหนูทำอะไรอีกอย่างนั้นเหรอครับ” เพียงแค่หัวไหล่เนียนมนโผล่พ้นจากเนื้อผ้า ชานซองก็ห้ามใจตัวเองเอาไว้ไม่ได้จนต้องแนบริมฝีปากจุมพิตลงไปด้วยความลุ่มหลง

มือบางดึงขืนเสื้อเชิ้ตของร่างสูงเพียงห้ามปรามริมฝีปากหนาที่ไล่จุมพิตจากเนินหัวไหล่มายังช่วงคอขาว พร้อมที่จะช่วงชิงลมหายใจของเขา พวงแก้มใสเอนเบียดลมหายใจร้อนที่รินรดเพื่อหยุดการกระทำของบอดี้การ์ดหนุ่ม “แบบนี้ไง..”

“ยังไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย” หลังจากชานซองดึงเสื้อให้หลุดออกจากคนตัวเล็กตรงหน้าได้แล้ว เข็มขัดหนังและกางเกงยีนส์ยีห้อดังก็ถูกขจัดให้หลุดตามกันออกไป

“ด-เดี๋ยว ผ้าเช็ดตัวละ” จุนโฮกำข้อมือหนาทันทีที่ร่างสูงพร้อมจะปลดเสื้อผ้าของเขาให้เหลือเพียงความเปลือยเปล่า “แค่แช่น้ำฉันดูแลตัวเองได้ นาย เอ่อ..ไม่ต้องช่วยก็ได้”

“เมื่อกี้ยังบอกว่าไม่ไหวอยู่เลยนิครับ” เรือนร่างเกือบเปลือยถูกลวนลามด้วยดวงตาคมกริบ ที่กวาดมองไปแทบจะทุกสัดส่วนของร่างบาง

“นายจะเข้าไปด้วยหรือไงเล่า”

“งั้นสิครับ” จบประโยคตอบรับร่างสูงก็จัดการปลดถอดเสื้อผ้าบนร่างตัวเองออกทันที

จุนโฮมุ่ยหน้าเล็กน้อย “แล้วผ้าคลุมล่ะ ฉันไม่เข้าไปข้างในกับนายโป๊ๆ หรอกนะ”

“แล้วตอนนี้ไม่โป๊” แทนที่ร่างสูงจะใช้ผ้าขนหนูผืนบางพันปิดร่างกายเปลือยเปล่าของตัวเองเอาไว้ แต่ชายหนุ่มกลับวางพาดมันเอาไว้บนบ่าหนาเพียงเฉยๆ โดยจงใจเผยร่างกายที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อจากการออกกำลังกายแก่สายตาของร่างบางอย่างไม่ปกปิดก่อนยื่นส่งผ้าอีกผืนให้กับเจ้านายตัวน้อย

“เจ้าบ้าลามก..” เสียงเล็กเพียงบ่นพึมพำ ขณะรับผ้าขนหนูที่ถูกส่งให้มาผูกไว้กับช่วงเอว ปลดถอดชั้นในจนหมด ก่อนสะบัดเชิดเมินเดินไปอีกทางโดยยังไม่หยุดถ้อยคำต่อว่าอีกคนเบาๆ

ร่างคนตัวเล็กที่กำลังเดินลิ่วตรงไปยังบ่อออนเซ็นถูกวงแขนแข็งแรงรวบกอดเอาไว้ “จะรีบไปไหนครับ”

“แช่น้ำอุ่นสิ ถามได้” ร่างขาวค่อยๆ หันมองคนที่โอบเอวของเขาไว้ ตอบคำถามอย่างไม่เต็มใจนัก “เมื่อไรจะเลิกกอด คนอื่นเข้ามาเดี๋ยวก็ยุ่งหรอก”

“ออนเซ็นส่วนตัวจะมีคนอื่นได้ไงกันครับ” พวงแก้มขาวๆกับกลิ่นหายหอมๆของร่างบางยั่วยวนให้ชานซองต้องฉกชิงกักเก็บเอาไว้ด้วยปลายจมูกโด่งและริมฝีปากหยักที่ระดมจุมพิตไปจนทั่วใบหน้าหวาน

“ไหนบอกจะไม่ทำอะไรยังไง”

“ก็ไม่ได้ทำอะไรสักหน่อยนิครับ” ชานซองตอบโดยที่ยังไม่ยอมหยุดฝังปลายจมูกลงบนผิวเนื้อของร่างบาง

จุนโฮหลุดถอนหายใจอีกครั้ง พยายามที่จะไม่สนใจการหยอกเย้าของร่างที่ทาบทับ “อยากแช่น้ำแล้ว จะไปได้รึยัง”

“ให้ผมอุ้มไปได้มั้ย” เสียงทุ้มกระซิบออดอ้อนข้างใบหูขาวหอมกรุ่นเพียงเบาๆ และยังไม่ทันที่เจ้านายตัวน้อยจะได้เอ่ยอนุญาตวงแขนแกร่งก็ตวัดช้อนอุ้มร่างบางจนลอยขึ้นจากพื้น

“เคยรอคำอนุญาตจริงๆ บ้างมั้ย” ตาเรียวจ้องมองร่างสูงด้วยประกายอ่อน “ขอแค่พอเป็นพิธีหรือไง นายน่ะ”

“ก็เพราะรู้นะสิครับว่าคุณหนูจะตอบปฏิเสธผมกลับมาพอเป็นพิธีเหมือนกัน” บอดี้การ์หนุ่มยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ พร้อมกับค่อยๆก้าวลงไปในบ่อน้ำอุ่นตรงหน้าด้วยความระมัดระวัง วงแขนแข็งแรงยังคงกอดกระชับร่างบางในอ้อมแขนเอาไว้จนแน่น

“นายไปนั่งตรงนู้น” ทันทีที่ร่างเล็กลงแช่ในบ่อน้ำอุ่น นิ้วเรียวก็ชี้ไปที่ริมขอบของอีกฝั่ง “ฉันอยากแช่น้ำสบายๆ”

ชานซองเลือกที่จะนิ่งเงียบและทำเมินในคำสั่งของเจ้านายตัวน้อย พร้อมกับออกแรงดึงรั้งร่างของคนที่พยายามจะขยับถอยหนีให้เบียดติดเข้ามาใกล้แทน

“ชานซอง!” ร่างขาวหันขวับมาที่อีกร่างกับท่าทีดื้อรั้นที่ยิ่งยั่วให้เขาหงุดหงิด “มันร้อนนะ! ไปนั่งตรงนู้นเดี๋ยวนี้!”

“ออนเซ็นนี่ครับต้องร้อนเป็นธรรมดา”

“แต่นายกอดแบบนี้ก็ยิ่งร้อนนะ!”

“แค่ร้อนอย่างเดียวเหรอครับ” ชานซองหยิบผ้าขนหนูที่วางพาดไว้บนบ่าแช่ลงไปในน้ำ ก่อนแตะถูลงไปบนแผ่นหลังบอบบางของจุนโฮอย่างเบามือ

“ถามแปลกๆ นายอยากให้รู้สึกอะไรเล่า!” มือบางพยายามขืนดันอีกคน แต่แขนแกร่งอีกข้างที่ยังโอบเกี่ยวเอวของเขาไว้ทำให้เขาขยับตัวได้ไม่มากนัก

“ก็เผื่อว่าคุณหนูร้อนมากๆแล้วจะรู้สึกหน้ามึดเป็นลมยังไงละครับกำลังเข้าใจผมผิดอีกแล้วนะ” บอดี้การ์ดหนุ่มกลั้วเสียงหัวเราะในลำคอเพียงเบาๆ

“เพราะหน้าตานายมันลามก!” เสียงเล็กยังคงไม่หยุดต่อว่าอีกคน “เลยไว้ใจไม่ได้!” แต่มือบางก็ยอมที่จะลดการต่อต้าน เพราะความเหนื่อยอ่อนจากการเดินทาง คนตัวเล็กยอมทีจะปล่อยให้ร่างสูงได้ทำใจชอบ โดยถ้อยคำดุด่ายังคงไม่หยุดหลุดจากริมฝีปากอิ่ม

“ไว้ใจไม่ได้แล้วจะเปลี่ยนบอดี้การ์ดใหม่มั้ยละครับ” ร่างสูงยังคงแกล้งยียวนยั่วอารมณ์ร่างบางไม่หยุด

“เจ้าบ้า...” จุนโฮเอ่ยเสียงแผ่ว ก่อนมุ่ยหน้าเล็กน้อยกับคำขู่ที่ไม่น่าพอใจนัก “เปลี่ยนคน..ก็คงไม่ได้เจอนายอีก”

ชานซองลอบอมยิ้มในคำตอบแผ่วเบาของจุนโฮ “ถึงอยากเปลี่ยนผมก็ไม่มีวันยอมหรอกครับ...ต่อให้ตายก็ไม่ยอมเด็ดขาด”

อ้อมกอดที่กระชับแน่นดึงร่างบางให้เอนชิดกับผืนอกแกร่ง “งั้นก็อย่าพูดสิ! ลองกล้าพูดอีกพ่อของฉันระเห็จนายไปไกลแน่!”

“ก็บอกแล้วไงว่าต่อให้ตายก็ไม่ไป” ใบหน้าคมซุกแนบลงกับแผ่นหลังบาง “แม้จะเป็นคำสั่งคุณท่านก็เถอะ ยังไงผมก็ไม่ไปไกลจากคุณหนูเด็ดขาด”

“ทำเป็นพูดดี...”

“ก็อย่าใจร้ายนักสิครับ” มือใหญ่ที่โอบกอดอยู่บนเอวเล็กเริ่มซุกซนลูบไล้ไปบนผิวเนียนลื่นอย่างสนุกมือ ส่วนริมฝีปากที่กำลังโอดครวญก็ค่อยๆจูบซับหยดน้ำที่ชื้นพราวบนลำคอขาวไปด้วย

“ช-ชานซอง หยุดนะ” สัมผัสที่ไล้ลวนลามเนื้อผิวอ่อนทำให้คนตัวเล็กสะดุดเล็กน้อย จุนโฮพยายามขืนตัวหลีกหนีจากการลูบไล้ของมือหนา แต่ไม่ว่าจะพยายามเท่าไรก็ไม่เป็นผลนัก “เจ้าห่วย! มันยังเจ็บอยู่นะ..” ผลสุดท้ายก็อดไม่ได้ที่จะดุว่าบอดี้การ์ดจอมเอาแต่ใจ

“ว่าผมห่วยอีกคำเดียว คุณหนูน่าจะรู้ผลที่ตามมาหลังจากนั้นนะครับว่าจะเกิดอะไรขึ้น” ส่วนอ่อนไหวที่สงบนิ่งอยู่ภายใต้ผ้าผืนเล็กเริ่มถูกมือหนาลวนลามอย่างเอาแต่ใจทันที “แล้วเดี๋ยวจะได้รู้กันว่าบอดี้การ์ดห่วยๆอย่างผมทำอะไรที่มันไม่ห่วยได้บ้าง”

“ช-ชาน” จุนโฮเอ่ยเรียกอย่างใจไม่ดีนักกับมือหนาที่ไล้สัมผัสยั่วเย้าบนเรือนร่างเล็ก “ไม่ได้นะ ที่นี่..”

“ที่นี่เป็นออนเซ็นส่วนตัว...แล้วก็ไม่ได้แคบจนน่าอึดอัดเหมือนบนเครื่องบินด้วย” ร่างสูงเติมถ้อยคำที่ขาดหายไปจากคนตัวเล็กให้อย่างโมเม

“หา..เดี๋ยวก่อนไม่ได้หมายความแบบนั้นนะชานซอง” ตาเรียวโพลงขึ้นตกใจกับคำตอบของร่างสูงที่ดูมีแนวโน้มว่าจะไม่ยอมหยุดจนกว่าจะถึงขั้นสุดท้าย “นายปล่อยฉันก่อนดีกว่า ล-แล้วเดี๋ยวค่อยต่อ..นะ” ร่างเล็กเสหลบมองไปทางอื่นขณะเอ่ยถ้อยคำโกหก

“ถ้าผมปล่อยผมคงโดนด่าว่าเป็นเจ้าห่วยอีก เพราะฉะนั้นผมไม่ปล่อย” ร่างคนตัวเล็กถูกอีกคนรั้งให้นั่งทับบนตักแกร่ง พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ร่างสูงส่งสื่อแทนคำพูดบอกว่าเขากำลังจะทำอย่างที่พูดจริง ไม่ใช่แค่เรื่องที่ต้องการหยอกล้อกันเล่น

“จะนั่งอยู่อย่างนี้หรอ..”

“ใครจะทนให้นั่งอยู่เฉยๆ อย่างนี้ได้ละครับ” ชานซองกลืนน้ำลายลงในลำคอเล็กน้อย เมื่อสะโพกขาวที่กดทับลงมาตรงส่วนกลางลำตัว ทำให้เขาต้องพยายามกดเก็บความต้องการในร่างเอาไว้ แต่ดูเหมือนยิ่งเขาพยายามอดกลั้นเท่าไหร่ บางอย่างก็เหมือนจะยิ่งตื่นตัวตอบรับสัมผัสที่กำลังเสียดสีมากขึ้นเท่านั้น

“ฉันแค่ล้อนายเล่น..เรื่องห่วยน่ะ..” จุนโฮบอกอีกคนด้วยน้ำเสียงแผ่ว “ก็แค่มันเจ็บ..ก็เลย..” ตาเรียวช้อนมองอย่างไม่ไว้ใจอีกคนนัก “ไม่ต้องพิสูจน์อะไรหรอกนะ..” พยายามที่จะห้ามปรามอย่างอ้อมๆ

“ผมก็ไม่ได้อยากทำให้คุณหนูเจ็บไปมากกว่านี้ แต่ดูเหมือนว่าบางอย่างในร่างมันจะ..” ประโยคคำพูดขาดหายด้วยช่วงลมหายใจที่ติดขัดจากการอดกลั้น “มันจะไม่ค่อยเชื่อฟังคำสั่งสักเท่าไหร่”

ตาเรียวไล่มองต่ำลงเรื่อยๆ เมื่อรู้สึกถึงบางสิ่งกำลังดุนดันช่วงสะโพกของเขา ก่อนจะกลืนน้ำลายอึกใหญ่ “ไม่เชื่อฟัง...มากด้วย..”
.
.
.
TBC.

:: เปิดโอนเงิน Pre-Order ฟิค KNN ::

ตอนนี้พวกเราได้เปิดรอบจริงแล้ว สามารถติดต่อรายละเอียดได้ที่
[UPDATE] Pre-Order KNN รอบจริง หรือสอบถามผ่านทาง Twitter : @bonussen @taew0728 นะคะ ^^
 
------------------------------------------
::Snoww::

Pairing :: Khundong / Channuneo

Twitter :: @taew0728 
Blog   ::  ::Fic 2PM By Snoww::

::bonussen::

Pairing :: Doojoon x Junho, All x Junho

Twitter :: @bonussen
Blog   ::  :: A Journey of Smiles ::

{Co-fic CNN Snoww&bonussen} =SF= Forever with you 3/3 =END=

posted on 03 Mar 2013 00:07 by bonussen in CoFiction
Title: [SF] Forever with you
Part : 3/3 =END=
Author: Snoww&bonussen
Paring: Channuneo
Rate: NC+
--------------------------------------

 



ฉันจะอยู่ข้างเธอเสมอ...Forever with you.


ร่างสูงเพียงโน้มใบหน้าข้างพวงแก้มใส เป่าไอลมร้อนข้างใบหูที่ขึ้นสีจัด “ถ้าโดนจับได้ว่ากำลังมีอะไรกันบนเครื่องบินจะโดนพาดโทษแบบไหนกันนะ” ลิ้นชื้นทำเพียงแค่แตะสะกิดติ่งหูเล็กเพื่อกลั่นแกล้ง ในขณะที่สะโพกหนายังไม่ยอมหยุดจังหวะเคลื่อนไหวสอดแทรก

“คุณค่ะ” บานประตูถูกเคาะเพียงเบาๆรัวถี่ “เป็นอะไรหรือเปล่าค่ะคุณ”

การกลั่นแกล้งที่ทำให้ร่างเล็กได้แต่ปรายมองเคืองๆ ก่อนที่มือหนาจะค่อยๆ ผละออกจากเรียวปากอิ่มช้าๆ จนจุนโฮทำได้เพียงขบเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อเก็บกลั้นเสียงไว้

เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นอีกครั้ง ทำให้ร่างบางตกใจเล็กน้อย ขณะที่ร่างสูงเพียงยกยิ้มหวานเฝ้ารอดูการลนลานของเขาอย่างพอใจ

“..ม-ไม่สบาย อย่าเพิ่งยุ่งได้มั้ย” เสียงหวานสั่นเล็กน้อย แม้จุนโฮพยายามจะปรับเสียงให้เป็นปกติ “เพราะเจ้าบ้า..ห่วยแตกบางคน..”

“ให้ตามหมอหรือต้องการความช่วยเหลืออะไรหรือเปล่าค่ะ” เสียงด้านนอกเอ่ยถามด้วยความห่วงใย

“บอกว่าอย่ายุ่ง!” คนตัวเล็กขึ้นเสียงทันทีที่มองเห็นร่างสูงดูจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษกับเรื่องทั้งหมด

“ข-ขอโทษค่ะ งั้นถ้าต้องการความช่วยเหลืออะไรตะโกนเรียกได้เลยนะค่ะ”

“อย่ายุ่งจริงเหรอครับ” ร่างสูงกระซิบล้อเลียนเพียงเบาๆ ก่อนกดแทรกความเป็นชายเข้าไปจนลึกสุด

ร่างเล็กบิดเร้า เกร็งขืนปลายเท้าด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน แต่ตาเรียวยังคงจดจ้องใบหน้าได้รูปอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไรนัก

"ถ้าคิดจะด่ากันอีกผมจะทำให้หลุดเสียงร้องออกมาดังกว่าเดิม" บอดี้การ์ดหนุ่มปรามอาการพยศของร่างบางด้วยน้ำเสียงจริงจัง

จุนโฮเพียงขบเม้มริมฝีปากอย่างอดกลั้น กร่นด่าอีกคนในใจต่อการกลั่นแกล้งที่ร่างสูงยังไม่คิดจะหยุด

“แต่ถ้าจะแค่ครางเบาๆ ก็คงไม่มีใครได้ยินหรอกมั้งครับ” เรียวขาขาวที่เกี่ยวแนบอยู่กับเอวหนาถูกมือใหญ่ไล้ลูบเล่นเพียงเบาๆ ก่อนร่างบางจะถูกรั้งเข้าหาเรือนกายแกร่งจนแนบชิด

ร่างขาวดิ้นเล็กน้อยพยายามหนีที่จะหลบหนีต่อสัมผัสร้อนที่เย้าช่วงขาอ่อน ฝังฟันซี่เล็กบนเรียวปากแน่นเพื่อกลั้นเก็บเสียงของตัวเองไว้

“ไม่น่าเชื่อว่าคุณหนูจอมเอาแต่ใจจะอดกลั้นเป็นกับเขาด้วย” ริมฝีปากหยักที่เคล้าคลออยู่บริเวณต้นคอระหงค่อยๆขบเม้มดูดกลืนเนื้อผิวให้ขึ้นรอยสีกุหลาบแดงเรื่อบางๆ ในขณะที่ส่วนเชื่อมต่อยังคงขยับเข้าออกส่งผ่านความวาบหวามจนซ่านเสียว

ตาเรียวปรายมองข่มขู่ร่างสูง ก่อนจิกเล็กสร้างรอยบนเนื้อผิวของอีกคน

“อืม...อ๊าาา” เมื่ออีกคนยังคงอดกลั้นเสียงครางร้องเอาไว้อย่างอดทน ร่างสูงจึงกลั่นแกล้งด้วยการเปล่งเสียงร้องที่จงใจให้ดังเพิ่มมากกว่าปกติเสียเอง

“..ล-เลิกทำเสียงแปลกๆ..” เสียงหวานขาดช่วงกับการรุกเร้าที่ยังปรนเปรอให้คนตัวเล็กยังสะท้านสั่นระริก

“อืม...ก็มัน..มันแน่น” มือใหญ่ตะครุบจับบนบั้นท้ายอวบก่อนพลักดันสะโพกขาวเข้าหา ผนังอุ่นที่บีบรัดแกนกายกลับยิ่งเย้าให้ชายหนุ่มเพิ่มจังหวะฝากฝังความต้องการเข้าไปในร่างบางเร็วขึ้น

ร่างสูงที่โน้มใบหน้าเข้าใกล้เพียงต้องการจะหยอกล้อ ยิ่งยั่วให้คนตัวเล็กไม่สบอารมณ์นัก จุนโฮตั้งท่าไล่งับอีกคนทันทีที่เข้ามาในรัศมี แต่กลับต้องกระตุกเฮือกทันทีที่ท่อนเนื้อแข็งกดลงมาบนจุดอ่อนไหว ความเร่าร้อนที่คุกรุ่นในกายถูกเติมเต็มด้วยแรงกระชั้นที่บดเบียดโหมใส่เป็นจังหวะรัวถี่

“อ๊า..คุณหนูใกล้..อืม..ใกล้แล้ว” ชานซองเปล่งเสียงครางในลำคออีกครั้ง หากแต่ครั้งนี้ไม่ใช่เพราะต้องการยั่วอารมณ์จุนโฮ

เมื่อความเร่าร้อนจากคนในอ้อมแขนกำลังยั่วเย้าให้เขาต้องลุ่มหลง ความต้องการที่เคยสุมแน่นจึงกำลังจะระเบิดแตกออกในไม่ช้า ชายหนุ่มโจนทะยานเข้าไปในร่างบางอีกเพียงไม่กี่ครั้ง เรือนกายหนาก็เกร็งสั่น ความซ่านเสียวสะท้านไปทั่วเมื่อหยาดน้ำสีขาวขุ่นถูกปลดปล่อยออก

ชานซองหอบสั่นจากบทรักที่เพิ่งจบลง “เจ็บหรือเปล่าครับ” เอ่ยถามด้วยความห่วงใยก่อนแนบริมฝีปากหยักลงจุมพิตข้างขมับที่โชกชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อ

“ถามได้...” ร่างบางเอ่ยเสียงแผ่ว “คิดว่าไงล่ะ เจ้าโง่”

"เฮ้อ..." ร่างสูงค่อยๆถอนแกนกายที่สิ้นฤทธิ์ออกจากร่างบาง ก่อนหยิบชิ้นส่วนเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่กลับเข้าไปบนร่าง เมื่อคำพูดแข็งกระด่างยังจะหลุดออกมาจากกลีบปากบางอยู่เรื่อยๆ

“จะไม่ช่วยกันหน่อยรึไง”

ชายหนุ่มชะงักเล็กน้อย แต่ยังคงนิ่งเงียบไม่ตอบโต้ ก่อนก้มหยิบเสื้อเชิ้ตของร่างบางขึ้นมา "แล้วจะให้เอาออกให้ด้วยมั้ย" แขนเล็กถูกจับยื่นออกขณะบอดี้การ์ดหนุ่มสวมใส่เสื้อกลับคืนให้กับร่างบาง

“เอาออก?” จุนโฮขมวดคิ้วเล็กน้อยเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจกับถ้อยคำของอีกคน
!
"ของที่อยู่ในตัวคุณหนูไงครับ" กระดุมเสื้อถูกมือใหญ่ช่วยบริการกลัดติดให้ช้าๆอย่างใจเย็น

ตาเรียวโพลงขึ้นทันทีที่เข้าใจในความหมายของร่างสูง “จ-จะเอาออกยังไง นายจะบ้าหรอ!”

"งั้นเครื่องลงแล้วถึงโรงแรมเมื่อไหร่ผมจะช่วยเอาออกให้ละกันนะครับ"

“..แล้วตอนนี้” จุนโฮเสหลบมองไปทางอื่นด้วยน้ำเสียงแผ่วลงในท้ายประโยค “...ควรต้องทำยังไง...”

"บอกผมมาก่อนว่าทำแบบนั้นทำไม" ร่างสูงจับกระชับหัวไหล่บางเพื่อบังคับให้จุนโฮยอมบอกเหตุผลกับเขามาเสียที

“ท-ทำอะไร”

“ทั้งเรื่องจดหมาย ทั้งเรื่องที่ยอมให้ผมรังแก”

“..ใครว่ายอม!” จุนโฮปรายมองด้วยพวงแก้มที่ขึ้นสีจัด “บ-บอกแล้วไงว่า หลังจากนี้นายโดนแน่”

“จะไล่ผมออกหรือไง” ร่างสูงค่อยๆ ทรุดตัวลงก่อนจับเรียวขาขาวให้แยกออกจากกัน นิ้วหนาวนไล้ลงไปบนช่องทางบวมช้ำเพียงเบาๆ

“อ้ะ!” การกระทำของร่างสูงทำให้ร่างบางตกใจเล็กน้อย ก่อนมือขาวจะรีบกั้นปิดเสียงของตนที่เล็ดรอดจากเรียวปากอิ่ม ขณะดวงตาเรียวจ้องมองอีกคนหวาดๆ

“เจ็บหน่อยนะครับ” ชายหนุ่มช้อนสายตาขึ้นมองใบหน้าที่เริ่มถอดสีของร่างบางด้วยความกังวล

จุนโฮเพียงจ้องมองอย่างไม่แน่ใจนัก กับช่องทางสีหวานที่ยังคงบอบช้ำ เพียงปลายนิ้วที่ปาดโดนเนื้อผิวอ่อน คนตัวเล็กก็รีบเค้นตาแนบปิดสนิทอย่างอดกลั้น

เรียวนิ้วยาวค่อยๆกดแทรกเข้าไปยังช่องทางสีช้ำ ก่อนหมุนวนกวาดต้อนสิ่งที่ค้างคาอยู่ภายในออกมา อย่างพยายามให้แผ่วเบามากที่สุด

“อื้อ...” เสียงหวานครางเล็กน้อยขณะพยายามจะท้วงเบาๆ

หลังจากจัดการกับสิ่งที่ค้างคาภายในออกมาจนหมดสิ้น ร่างสูงก็แนบริมฝีปากลงจุมพิตบนหน้าขาเล็กราวกับการปลอบโยน ชั้นในตัวบางถูกสวมกลับเข้าไปบนร่างให้กับคนตัวเล็ก ก่อนตามด้วยกางเกงยีนส์สีเข้มที่เขาเป็นคนปลดถอดมันออกก่อนหน้าจะถูกสวมใส่กลับตามเข้าไปอย่างเดิม

ร่างบางเพียงจ้องมองนิ่งๆ ด้วยขอบตาชื้น ฝังรอยฟันบนเรียวปากสีหวาน ความเจ็บปวดจากความไม่คุ้นชินของการรุกเร้าในความคับแน่นเริ่มกลับครอบคลุมเขาอีกครั้ง

“ผมจะไม่ขอโทษในสิ่งที่ผมทำลงไป เพราะมันเป็นสิ่งที่ผมตั้งใจ” ดวงตาคมจ้องมองแน่วแน่ไม่ไหวติงยามเอ่ยบอกถึงสิ่งที่ตนเพิ่งกระทำลงไป

ถ้อยคำของน้ำเสียงทุ้มดึงให้คนตัวเล็กจ้องไปยังใบหน้าคมคายด้วยแววตาหวั่น

“เพราะผมรักคุณ ผมถึงฝืนกฎทำเรื่องแบบนี้” ร่างคนตัวเล็กถูกดึงให้อิงซบลงมากับแผ่นอกกว้าง “เพราะรักมากมายเหลือเกิน เลยทนเก็บความรู้สึกเอาไว้ไม่ได้อีก” อ้อมกอดใหญ่โอบกระชับจุนโฮจนแน่น “จากนี้จะลงโทษยังไงก็แล้วแต่คุณหนูเถอะครับ”

จุนโฮเพียงลอบอมยิ้มบางๆ ตอบรับอ้อมกอดของอีกร่างด้วยแขนบางที่โอบกระชับ “...ฉันจะลงโทษนายให้สาสมที่ทำฉันเจ็บ” เสียงเล็กอู้อี้ในอ้อมกอดของร่างสูง “เตรียมใจไว้ได้เลย”

“ครับ..” แม้จะยังไม่ค่อยเข้าใจในความหมายที่ร่างบางเอ่ยออกมามากนัก หากแต่แขนเล็กที่กอดกระชับตอบก็ทำให้ภายในใจร่างสูงรู้สึกพองโตขึ้นมาได้บ้าง “ไม่ได้จะเห็นผมเป็นแค่ของเล่นใช่มั้ย”

“ห้ามต่อรอง” จุนโฮขัดขึ้น ขณะผละออกจากผืนอกแกร่ง ก่อนจดจ้องด้วยแววตาที่แสร้งทำเป็นแข็งกร้าวข่มขู่ “แล้วก็ห้ามไปไหนโดยที่ฉันไม่รู้ นายต้องคอยตามแต่ฉันคนเดียว”

“แม้แต่ตอนอาบน้ำด้วยหรือเปล่าครับ”

คนตัวเล็กสะดุดเล็กน้อย ด้วยใบหน้าและใบหูที่ขึ้นสีแดงก่ำ “จ-เจ้าบ้า ฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องแบบนั้น...”

“แล้วตอนนอนละครับ” ชายหนุ่มเอ่ยถามพร้อมกลั้วเสียงหัวเราะเล็กน้อย

“ไม่รู้!”

“คร๊าบๆ...” บอดี้การ์ดหนุ่มขานรับด้วยน้ำเสียงยานคาง ร่างบางที่ถูกช้อนยกจนลอยขึ้นจากพื้นทำให้วงแขนเล็กต้องโอบคล้องไว้รอบลำคอหนาโดยอัตโนมัติ “คุณหนูว่าตอนเราเปิดประตูออกไปจะมีใครยืนรออยู่มั้ยครับ”

“ง-งั้นนายก็ปล่อยฉันลงสิ!”

“เดินเองไม่ไหวหรอกครับ”

“ให้อุ้มไป คนอื่นจะคิดยังไง ห้ะ!”

“ก็ไม่สบายอยู่ไม่ใช่เหรอครับก็ทำให้มันสมจริงหน่อยสิ” ร่างบางถูกโยนขึ้นเล็กน้อยเพื่อกระตุ้นให้วงแขนเรียวที่เพียงคล้องโอบไว้หลวมๆ เพิ่มแรงกระชับแน่นมากยิ่งขึ้น

ทันทีร่างสูงเอื้อมมือเปิดประตู คนตัวเล็กก็รีบหลับตาปี๋ซบพิงข้างหัวไหล่อีกคนโดนไม่คิดต่อล้อต่อเถียงอีก จุนโฮได้ยินเสียงของบอดี้การ์ดหนุ่มลอบหัวเราะเบาๆ

“ทำไมปล่อยให้คุณหนูเป็นมากขนาดนี้” เสียงทุ้มตวาดดังราวกับกำลังสื่อสารกับใครสักคน “ถ้าคุณหนูอาการไม่ดีขึ้นสายการบินพวกคุณเตรียมตัวไว้ได้เลย!”

“ก็..ค..คุณเขาบอกว่าอย่ายุ่งนี่ค่ะดิฉันก็เลย...”

“ชานซอง” จุนโฮเพียงกระซิบแผ่วให้มีแค่เขากับร่างสุงเท่านั้นที่ได้ยิน “อย่าทำเป็นเรื่องใหญ่ได้มั้ย...” คนตัวเล็กหยุดประโยคไปพักหนึ่ง “เดี๋ยวโดนจับได้หรอก...”

“คุณไปเถอะเดี๋ยวผมจะดูแลคุณหนูของผมเอง”

วงแขนแข็งแรงกระชับอุ้มร่างบางเอาไว้แนบอก ก่อนขายาวจะก้าวพาคนในอ้อมแขนตรงกลับไปยังที่นั่งตามเดิม “ให้ตามหมอให้มั้ยครับ” เมื่อคนตัวเล็กยังคงหลับหูหลับตาอยู่แบบนั้น ชายหนุ่มจึงเรียกความสนใจด้วยประโยคที่ทำให้ดวงตาเรียวต้องเบิกโพลงขึ้นแทบจะทันที

“น่าไม่อาย!”

“พูดแบบนี้อยากเห็นความหน้าไม่อายอีกสินะ”

พวงแก้มของคนตัวเล็กยิ่งขึ้นสีกว่าเดิมเมื่อสบมองรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม “ไม่เห็น..แต่ก่อนนายจะเป็นคนแบบนี้เลย...” จุนโฮพร่ำบ่นเบาๆ

“จะยอมบอกรักผมดีๆได้หรือยัง” ร่างสูงเอื้อมมือหยิกแก้มนิ่มเพียงเบาๆ

“บอกไปแล้ว...” ร่างเล็กขยับพิงกับเบาะนั่ง เอื้อมหยิบผ้าห่มที่ถูกวางทิ้งไว้ขึ้นคลุมเพื่อซ่อนใบหน้าที่ร้อนผ่าวของตัวเอง “อ่านหนังสือไม่ออกหรือไง”

“Forever with you....พูดให้ฟังหน่อยสิครับ” ชานซองหยิบซองจดหมายออกมาจากเสื้อสูทที่วางพาดอยู่บนเก้าอี้นั่ง ก่อนยื่นส่งให้กับร่างบาง

“นายรู้ตั้งแต่เมื่อไร...” จุนโฮถามด้วยน้ำเสียงแผ่ว “..ทำไมถึงรู้..เรื่องจดหมายได้”

“เอะใจมาได้สักพักก่อนจะแน่ใจวันนี้แหละครับ”

“..งี่เง่าชะมัด..กว่าจะรู้ตัว”

“ก็ปกติถึงผมจะคอยตามดูแลคุณหนูแต่ผมก็ไม่ค่อยได้ใกล้ชิดตามลำพังสองต่อสองแบบนี้นิครับ” มือเล็กถูกจับยกขึ้นเพื่อฝังจุมพิตลงไปเพียงเบาๆ

“เพราะมีนายคนเดียวที่อยู่กับฉันตลอดเวลา....เพราะงั้น..” เสียงหวานอู้อี้ราวกับพึมพำคนเดียวกับตัวเอง “ก็เลย...Forever with you..ยังไงล่ะเจ้าบ้า”

“ทั้งชีวิตของผมคือสิ่งที่ผมต้องการจะมอบให้คุณคนเดียวเหมือนกัน”

ร่างเล็กเพียงลอบอมยิ้มบางๆ แสร้งทำเป็นไม่สนใจ ก่อนจะนึกบางสิ่งได้ “ ‘เด็กคนนั้นร้ายจะตาย’ …” เสียงหวานพึมพำถ้อยคำเบาๆ “..นายว่าฉันงั้นหรอ หาว่าฉันใจร้าย หาว่าเอาแต่ใจ...เด็กคนนั้น นายหลอกด่าฉันหรอ!” ปรายมองใบหน้าคมเคืองๆ

“เปล่า..สักหน่อย” ชายหนุ่มอมยิ้มน้อยๆ

“ถ้างั้นใคร คือเด็กคนที่นายพูดถึง”

“เด็กที่เขียนจดหมายฉบับนี้ไงครับ” ร่างสูงระบายยิ้มละมุนยามยกจดหมายขึ้นชูตรงหน้าจุนโฮ

“งั้นนายจะเถียงเรื่องหลอกว่าฉันทำไม หา!”

“ก็แล้วทำไมตอนนั้นไม่ยอมรับละ”

“ไม่ได้บอกว่าไม่ได้ยอมรับสักหน่อย นายคิดไปเองต่างหาก” ร่างเล็กสะบัดเชิดเล็กๆ “ง่วงแล้ว จะนอนได้รึยัง”

“นอนสิครับแต่ขอผมจับมือคุณหนูไว้แบบนี้นะ” มือเล็กถูกกุมกระชับด้วยสองมือใหญ่ ในขณะที่ร่างสูงเคลื่อนตัวนั่งลงบนเก้าอี้เคียงข้างร่างบางตามเดิม

จุนโฮมองฝ่ามือที่กุมกระชับแน่น ก่อนค่อยๆ เขยิบเข้าหาร่างสูง อิงแอบกับหัวไหล่หนา “แบบนี้ดีกว่า”

“ขอบคุณครับ”

"เรื่องอะไร”

“ขอบคุณที่เลือกผมอยู่ข้างๆคุณ” ร่างเล็กลอบอมยิ้มบางๆ กับคำตอบของร่างสูง ก่อนเปลือกตาบางจะผลุบลงช้าๆ ให้ไออุ่นของอีกคนอวยพรกล่อมเขาในทุกค่ำคืนหลังจากนี้

ฉันจะอยู่ข้างเธอเสมอ...Forever with you.


แค่มีผมและคุณไม่ว่าที่ใด


.
.
.
FIN
 

:: update เพิ่มเติม สำหรับคนที่สนใจสั่งซื้อ Co-Fic KNN นะคะ ::

ตอนนี้พวกเราได้เปิดรอบจริงแล้ว สามารถติดต่อรายละเอียดได้ที่
[UPDATE] Pre-Order KNN รอบจริง หรือสอบถามผ่านทาง Twitter : @bonussen @taew0728 นะคะ ^^